Αλλαγή θέματος. Ετσι κι αλλιώς, ο πόλεμος στο Ιράν έχει μέλλον μπροστά του – είτε συνεχιστεί είτε σταματήσει. Κι αυτό είναι το πιο τρομακτικό: θα συνεχιστεί ακόμη κι αν ο πρόεδρος Τραμπ αποφασίσει να σταματήσει την επίθεση επειδή «νίκησε».
Στρέφομαι λοιπόν σε κάτι τελείως διαφορετικό: η στήλη μίλησε τις περασμένες δύο εβδομάδες για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στον πόλεμο. Αλλά, ως γνωστόν, η περίφημη ΑΙ δεν επιστρατεύεται μονάχα σε πολέμους.
Το YouTube έχει κατακλυστεί εδώ και ένα περίπου χρόνο με βίντεο όπου βλέπουμε πώς είναι σήμερα οι ηθοποιοί που έπαιζαν κάποτε σε μια ταινία, και πώς ήταν τότε. Ισως κάποιοι να τα έχετε προσέξει. Εχουν και κάτι εθιστικό είναι η αλήθεια. Και πολλαπλασιάζονται.
Μιλάμε για βίντεο «γυρισμένα» από τεχνητή νοημοσύνη στο πλατό, υποτίθεται, μιας ταινίας: βλέπουμε τον ηθοποιό στην ηλικία και τα ρούχα του ρόλου να δέχεται την επίσκεψη του εαυτού του όπως είναι δεκαετίες μετά.
Π.χ., ο Τομ Χανκς με τη στολή του λοχαγού Μίλερ στη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν», ταινία του 1998, δέχεται την επίσκεψη του ασπρομάλλη Τομ Χανκς του 2026. Βγάζουν μαζί selfie με το κινητό, αγκαλιάζονται σαν παλιόφιλοι και συνεχίζουν τον δρόμο τους συζητώντας (τι άραγε;). Η κάμερα, με τράβελινγκ στο πλατό, πιάνει άλλους ηθοποιούς από την ίδια ταινία και το σκηνικό επαναλαμβάνεται.
Δύο πράγματα: πρώτον, αυτή η, ας πούμε… κβαντική, συνάντηση με τον εαυτό σου, όπου τον αγκαλιάζεις σαν κάποιον που αγάπησες πολύ κι έχεις καιρό να δεις, μιλάς μαζί του σε τόνο ανάλαφρο και ζεστό και φωτογραφίζεστε αγκαλιασμένοι, μοιάζει με την παράλογη, εξωπραγματική σύζευξη δύο παράλληλων συμπάντων, καθώς και δύο «χρονικών βρόχων».
Πώς ορίζεται ο χρονικός βρόχος; Ας μας πει η ίδια η ΑΙ: πρόκειται για «αφηγηματικό εύρημα επιστημονικής φαντασίας όπου χαρακτήρες παγιδεύονται σε μια χρονική περίοδο που επαναλαμβάνεται επ’ αόριστον».
Δεύτερον, σε πολλές περιπτώσεις, ο ηθοποιός των γυρισμάτων της ταινίας δέχεται την επίσκεψη του εαυτού του από το μέλλον – ο οποίος όμως έχει στο μεταξύ πεθάνει! Στα εν λόγω βίντεο αυτό αποτυπώνεται με ένα φωτοστέφανο ή και αγγελικά φτερά στην πλάτη του τεθνεώτος. Π.χ., τον Μάρλον Μπράντο του «Αποκάλυψη τώρα» (1980) επισκέπτεται ο μελλοντικός, φασματικός εαυτός του με φτερά αγγέλου και φωτοστέφανο.
Δεν τρέχει τίποτα όμως: οι δύο εαυτοί, ο ζωντανός και ο νεκρός, αγκαλιάζονται, φωτογραφίζονται και τραβούν τον δρόμο τους κουβεντιάζοντας.
Η ίδια διερώτηση: τι θα έλεγες στον μελλοντικό εαυτό σου; Τι θα σου έλεγε; Τι θα του έλεγες αν μάλιστα σε επισκεπτόταν από το υπερπέραν; Π.χ., θα τον ρωτούσες να μάθεις την ημερομηνία του θανάτου σου;
Την ΑΙ δεν την αφορούν αυτές οι τελείως spooky παράμετροι. Ομως αφορούν εμάς και θα συνεχίσουμε αύριο με ορισμένες σκέψεις και με αναφορές σε ταινίες και βιβλία.
