«Αν το σπάσεις, σου ανήκει», έλεγε ο Αμερικανός πρώην υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ. Μιλούσε για τον βάλτο του Ιράκ, μέσα στον οποίο έσπρωξαν αφρόνως τις ΗΠΑ κάποιοι άλλοι Ρεπουμπλικανοί, οι αποκαλούμενοι νεοσυντηρητικοί, συν τον ελαφρών βαρών και ηθών Εργατικό πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ.
Να σημειώσουμε ότι ο δεύτερος πόλεμος στο Ιράκ (2003-2011) κόστισε στην αμερικανική οικονομία 1 τρισ. δολάρια (1,9 με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις), πήρε τη ζωή 4.400 Αμερικανών και 250.000-300.000 Ιρακινών. Εφερε αστάθεια, αντάρτικα, συν το Ισλαμικό Κράτος. Βασίστηκε δε σε ένα ψέμα που είχε (πάλι) τελάλη τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Το 2002 κατέθεσε στο Αμερικανικό Κογκρέσο ότι «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν ενεργεί για την απόκτηση πυρηνικών όπλων και έχει αποθηκεύσει άγνωστη ποσότητα βιολογικών και χημικών όπλων (…) Ενας πυρηνικός Σαντάμ θέτει όλη την υφήλιο σε κινδύνους (…) Αν ανατρέψετε το καθεστώς του, εγγυώμαι ότι θα υπάρξουν τεράστιες θετικές επιπτώσεις στην περιοχή…» (12.9.2002).
Τώρα δεν χρειάστηκε και πολύ για να πείσει τον ασυνάρτητο ένοικο του Λευκού Οίκου. Μάλλον του υποσχέθηκε μια εύκολη και γρήγορη νίκη, παραχωρώντας του όλη τη δόξα. Αυτό πιστοποιείται από τη μαρτυρία της Ισραηλινής δημοσιογράφου Ντάνα Γουέις για όσα διημείφθησαν στο υπουργικό συμβούλιο πριν από τον πόλεμο των 12 ημερών: «Στο υπουργικό συμβούλιο ο Νετανιάχου είπε στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, “κάντε ό,τι είναι να κάνετε, αλλά φροντίστε να είναι μια εντυπωσιακή επιτυχία. Αν το καταφέρετε, εγώ θα φέρω (σ.σ.: στον πόλεμο) τον Ντόναλντ Τραμπ”» (PBS 11.3.2026).
Τώρα ο Τραμπ, σε αντίθεση με το «δόγμα Πάουελ», θέλει άλλους να πληρώσουν τα σπασμένα του. «Είναι απολύτως προσήκον αυτοί που επωφελούνται από αυτό το στενό να συμβάλλουν να εγγυηθούμε ότι δεν θα συμβεί τίποτα άσχημο εκεί κάτω», είπε ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος στην εφημερίδα Financial Times, θυμίζοντας ότι οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ευρώπη και την Κίνα, δεν προμηθεύονται πετρέλαιο από τις χώρες του Κόλπου. Πρόσθεσε δε και μια από τις συνήθεις απειλές του: «Αν δεν υπάρξει ανταπόκριση (σ.σ. στην αξίωσή του άλλες χώρες να στείλουν πολεμικά πλοία εκεί) ή αν η απάντηση είναι αρνητική, νομίζω ότι αυτό θα έχει πολύ κακές συνέπειες για το μέλλον του NATO» (15.3.2026).
Τώρα η περιοχή πήρε φωτιά, το χάσμα μεταξύ ΗΠΑ και υπόλοιπης Δύσης βαθαίνει, το πετρέλαιο ταξιδεύει στα ουράνια κ.λπ. Αλλά χαλάλι του. Τουλάχιστον γλιτώσαμε από τη woke κουλτούρα, κατά πώς πανηγύριζαν διάφοροι την αποφράδα ημέρα των αμερικανικών εκλογών. Λίγο είναι αυτό;
