Οι εσωτερικές βεβαιότητες κάνουν τη ζωή πολύ πιο εύκολη, όταν γύρω υπάρχουν μόνο αστάθεια και αταξία.
Να γίνεται ένας πόλεμος με απρόβλεπτη έκβαση, άγνωστο πότε και πώς θα τελειώσει, και να μην έχεις καμία αμφιβολία ότι όλα εξελίσσονται βάσει σχεδίου, η λήξη είναι κοντά και η εγκατάσταση ενός φιλοδυτικού καθεστώτος στην Τεχεράνη δρομολογημένη. Να μην ανησυχείς για τον κίνδυνο σοβαρών κλυδωνισμών της παγκόσμιας οικονομίας και, επομένως, περιπέτειας για τη χώρα σου, αλλά, αντιθέτως, να βλέπεις μια ευκαιρία για να περιοριστεί ο αντισυστημισμός και να εξασφαλιστεί πολιτική σταθερότητα.
Να καταλύονται το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς θεσμοί, να αποδεικνύεται στην πράξη η πολιτική αδυναμία και καθυστέρηση της Ε.Ε., να κάνει επίδειξη ισχύος και ασυναρτησίας ο Τραμπ και να πιστεύεις ότι όλα θα είναι καλύτερα για τη Δύση μετά την ήττα του θεοκρατικού καθεστώτος στο Ιράν, και ότι η Αμερική έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ξέρει τι κάνει.
Γενικά, είναι ωραίο να ξέρεις. Να μην αναρωτιέσαι για τη διάρκεια, τη διάχυση και τις μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου, να μη φοβάσαι μη αναστρέψιμες αλλαγές στη λειτουργία της δυτικής δημοκρατίας.
Αν στέκεσαι στην απέναντι πλευρά, να φωνάζεις πως πρέπει να κάνουμε ό,τι και ο Σάντσεθ στην Ισπανία, να συγκρουστούμε με τον Τραμπ, για λόγους αρχής και ηθικού πλεονεκτήματος. Να πιστεύεις ότι η Ε.Ε. θα μας στηρίξει, η Ουάσιγκτον δεν θα εκδικηθεί και η Τουρκία δεν θα αντιδράσει γιατί αποδυναμώνεται γεωπολιτικά μέσα στη νέα παγκόσμια δίνη. Να επιτίθεσαι στην κυβέρνηση που δεν στάθηκε απέναντι σε ΗΠΑ – Ισραήλ και προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες, αντί να βρεθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, με την ειρήνη.
Μπορείς ακόμη και να ρίξεις δίκιο στους μουλάδες, υποστηρίζοντας ότι μόνο ο ιρανικός λαός νομιμοποιείται να τους διώξει και ότι οι έξωθεν παρεμβάσεις δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση γιατί οφείλονται στην επιδίωξη ενεργειακού ελέγχου και όχι στην προστασία των δικαιωμάτων του πληθυσμού και της δημοκρατίας.
Γενικά, είναι ωραίο να ξέρεις. Να μην αναρωτιέσαι για τη διάρκεια, τη διάχυση και τις μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου, να μη φοβάσαι μη αναστρέψιμες αλλαγές στη λειτουργία της δυτικής δημοκρατίας, να μην απελπίζεσαι για την απουσία αντίβαρων στα πειράματα Τραμπ, αλλά να βρίσκεσαι ήδη στην επόμενη μέρα, έχοντας προβλέψει τι συνέβη και τι θα συμβεί.
Οσο πιο σίγουρος είναι κανείς, τόσο πιο μακάριος καταλήγει. Φταίνε ο υπερκαπιταλισμός, ο φονταμενταλισμός, οι Εβραίοι –αρκετά τα σενάρια για τις ρίζες του κακού, διαλέγεις και παίρνεις. Θα κερδίσουν οι ισχυροί και πρέπει να σταθούμε δίπλα τους ή στο τέλος θα τα καταφέρει ο Δαβίδ γιατί το είπε ένας απόστρατος που ξέρει από πυραύλους και από drones σε ένα κανάλι. Δεν θυμάσαι το όνομά του, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία γιατί έδειχνε σίγουρος και γιατί τα είχε πει καλά και όταν εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία.
