Α λα μπρατσέτα η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τον Ζακ Λικ Μελανσόν στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης κατά της Ισλαμοφοβίας. Ηταν κάποτε, όχι και τόσο παλιά, στο Παρίσι. Δεν θυμάμαι αν ήταν πριν ή μετά την άγρια δολοφονία του Charlie Hebdo, τη σφαγή στο Μπατακλάν και στη Νίκαια. Ηταν όμως ακόμη ο καιρός όπου όποιος τολμούσε να καταφερθεί κατά των ισλαμιστών τρομοκρατών αυτομάτως χαρακτηριζόταν ξενόφοβος, ρατσιστής, ακροδεξιός. Ηταν και ο καιρός που είχε ξεσηκωθεί το ζήτημα της μπούργκας, αυτού του τρομακτικού φορέματος που υποχρεώνονται να φορούν οι μουσουλμάνες για να κρύβουν το σώμα τους από τον δημόσιο χώρο. Στις χώρες, όπου η γυναίκα δεν έχει θέση στον δημόσιο χώρο. Οι νεοφεμινίστριες υποστήριζαν τότε πως είναι δικαίωμά τους να φορούν μπούργκα, χωρίς βέβαια να τις ρωτήσουν αν το θέλουν ή όχι. Από τη στιγμή που ζουν σε δυτικές κοινωνίες και συνυπάρχουν με γυναίκες που δεν λογοκρίνουν το σώμα τους ούτε το φύλο τους. Ομως, ήταν κι αυτό μέρος του οπλοστασίου μιας Αριστεράς που, έχοντας χάσει το προλεταριάτο της και τα επαναστατικά της ερείσματα, ζητιάνευε στο τραπέζι οποιουδήποτε στρεφόταν κατά του δυτικού τρόπου ζωής.
Κι ύστερα ήρθαν οι πόλεμοι. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο Πούτιν, όπως αποδείχτηκε, ξέχασε τις διαφορές του με το Ισλάμ. Προείχε η εχθρότητα προς τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής τον οποίο, όπως και οι φανατικοί μουσουλμάνοι, θεωρεί διεφθαρμένο. Η Αριστερά υιοθέτησε την εισβολή αμελλητί, μαζί με την αντιευρωπαϊκή υπερδεξιά. Θα θυμάστε τους διάφορους σχολιαστές που θριαμβολογούσαν ότι τα ρωσικά στρατεύματα προήλαυναν προς το Κίεβο ενώ τους υποδέχονταν ως απελευθερωτές οι Ουκρανοί. Ηταν όσο αλήθεια ήταν κι αυτό που έλεγαν πριν από χρόνια για τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος υποτίθεται απωθούσε τους Αμερικανούς, ώσπου να τον συλλάβουν και να τον εκτελέσουν. Η προέλαση της Ρωσίας αποδείχθηκε φαντασίωση και ο περίπατος των δύο εβδομάδων προς το Κίεβο γιόρτασε φέτος τα τέταρτα γενέθλια.
Ακολούθησε η τρομοκρατική επιδρομή της Χαμάς και των Παλαιστινίων στο Ισραήλ. Εδώ το τρομοκρατικό Ισλάμ πρόσφερε τις δικές του δυνάμεις στον πόλεμο κατά της Δύσης. Μια Δύση η οποία δεν έδειχνε να έχει αντιληφθεί το πραγματικό διακύβευμα και όταν το Ισραήλ επιτέθηκε τάχθηκε με την ειρήνη. Μια Δύση η οποία ξαφνικά ανακάλυψε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου υπερισχύει το δίκαιο του δυνατού – λες και υπήρξε ποτέ στην Ιστορία κόσμος όπου δεν ίσχυε το δίκαιο του δυνατού. Μια Δύση η οποία έδειξε να αγνοεί ότι για το Ισραήλ αυτός ο πόλεμος ήταν υπαρξιακός. Το αποτέλεσμα ήταν η εξουδετέρωση των δύο τρομοκρατικών οργανώσεων, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, και οι δύο παραρτήματα του Ιράν.
Δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει ο πόλεμος στο Ιράν. Δυστυχώς ο Τραμπ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε κανέναν, κυρίως δε δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι στρατηγικοί του στόχοι; Είναι η ανατροπή του καθεστώτος, η αποκατάσταση της δημοκρατίας ή μήπως απλώς ο έλεγχος του πλούτου της χώρας και η αποδυνάμωση της κινεζικής επιρροής; Για το Ισραήλ, είναι ένας ακόμη υπαρξιακός πόλεμος, η εξουδετέρωση μιας πολεμικής δύναμης που απειλεί την ύπαρξή του. Την περασμένη Κυριακή, στην Αθήνα έγινε μια διαδήλωση συμπαράστασης στο Ιράν. Προσοχή, όχι στην κοινωνία του Ιράν που ζει κάτω από το τυραννικό καθεστώς των μουλάδων. Ούτε στους 40.000 νεκρούς των διαδηλώσεων κατά της θεοκρατίας. Ηταν μια διαδήλωση συμπαράστασης στο Ιράν που βομβαρδίζουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία, θα μου πείτε. Απλώς συγκρατώ μια φωτογραφία: είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος κρατάει το εικόνισμα του αγιατολάχ Χαμενεΐ, μάλλον του μακαρίτη. Δεν ξέρω αν θα μείνει στην Ιστορία και είναι κρίμα διότι συμβολίζει στην κυριολεξία την κατάσταση της σημερινής Αριστεράς. Πέρα από το καθαρά κωμικό στοιχείο, την έκφραση του Λαφαζάνη, ο οποίος δείχνει να επιτελεί κάτι σαν ιερό καθήκον, η φωτογραφία αυτή έχει μια σημαντική πολιτική αξία. Δείχνει την κατάσταση της σημερινής Αριστεράς. Η οποία, έχοντας ξεχάσει όλες της τις ιδεολογικές προδιαγραφές αρπάζεται από ό,τι πιο σκοταδιστικό υπάρχει στον σημερινό κόσμο. Μόνον και μόνον επειδή αυτός ο σκοταδισμός συγκρούεται με τον δυτικό τρόπο ζωής, τον οποίον από την άλλη ενστερνίζεται και υπερασπίζεται η ίδια Αριστερά, όπως για παράδειγμα την ισότητα των φύλων. Μη σας πτοούν οι λογικές αντιφάσεις. Είναι το άλας μιας πολιτικής που πάλευε για την ελευθερία φτιάχνοντας γκουλάγκ. Εξάλλου, το θρησκευτικό στοιχείο ήταν πάντα μέρος της νοοτροπίας της. Η προσωπολατρία του Στάλιν, αλλά και η συντήρηση της σορού του Λένιν, είναι εκεί για να μας το θυμίζουν. Μπορεί αυτά να ανήκουν στην ιστορία του κομμουνισμού, όμως είναι κύτταρα που έχουν μεταφερθεί και στη σημερινή, υποτίθεται χειραφετημένη, Αριστερά. Αυτήν την Αριστερά η οποία μπορεί να έχει απορρίψει τον Χριστιανισμό, όμως αναζητά πνευματικό καταφύγιο στην Ισλαμοφιλία, το τελευταίο καταφύγιο της απελπισίας της. Τη σχέση της Ισλαμοφιλίας με την Αριστερά την περιγράφουν με ακρίβεια η αντιπαλότητα προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία και η αγάπη προς τον ολοκληρωτισμό.
