Την εβδομάδα που πέρασε πραγματοποιήθηκαν δύο πορείες στο κέντρο της Αθήνας: την πρώτη (την Τετάρτη) διοργάνωσε το ΚΚΕ ως χειρονομία «διεθνιστικής αλληλεγγύης στην Κούβα». Την επομένη διοργανώθηκε και δεύτερη πορεία· αυτή τη φορά όχι από το ΚΚΕ, αλλά από όλους τους υπόλοιπους. Η διαδήλωση είχε αντιπολεμικό χαρακτήρα με αφορμή τα τεκταινόμενα στον Περσικό Κόλπο.
Η πρώτη συγκέντρωση επέδειξε μαζικότητα, περί τους 4.000 διαδηλωτές. Καμία έκπληξη δεδομένης της αποδεδειγμένης ικανότητας του ΚΚΕ να «κατεβάζει» κόσμο στους δρόμους. Γι’ αυτό πολλές φορές το Κόμμα δεν συμμετέχει σε πορείες άλλων διοργανωτών, προκειμένου να μην τις «καπελώνουν» αριθμητικά υποδεέστερες (και λιγότερο ελεγχόμενες πολιτικά) οργανώσεις ή σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ετσι, η ταλαίπωρη Αθήνα για το ίδιο «θέμα» δεν έχει μία αλλά συνήθως δύο διαφορετικές πορείες – άλλες μέρες, άλλες ώρες. Κάπως έτσι η συγκέντρωση της Πέμπτης δεν μάζεψε περισσότερους από 700-800 διαδηλωτές.
Διαδηλωτές και Αστυνομία είναι πάντα τόσο ευχαριστημένοι με τη διαχείριση μιας ακόμα πορείας. Κανείς δεν τολμά να ρωτήσει τους πολίτες.
Βέβαια, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: για δύο συνεχή απογεύματα το κέντρο της Αθήνας ήταν απροσπέλαστο. Ειδικά την Τετάρτη, λόγω μεγαλύτερου όγκου συγκεντρωμένων και διάρκειας της πορείας, για τέσσερις ώρες οι Αθηναίοι έζησαν για άλλη μια φορά τον γνωστό κυκλοφοριακό εφιάλτη. Ολοι οι δρόμοι περιμετρικά του κέντρου της Αθήνας κλειστοί με τη γνωστή ερυθρόλευκη κορδέλα της ΕΛ.ΑΣ. Και ο εγκλωβισμένος κόσμος σε Ι.Χ., ταξί, λεωφορεία και τρόλεϊ; Εντάξει, ποιος δίνει δεκάρα για αυτούς;
Αυτό που κάνει περισσότερη εντύπωση δεν είναι τόσο η σαδιστική αδιαφορία των διοργανωτών να διευκολύνουν στοιχειωδώς τους μπλοκαρισμένους συμπολίτες τους, που θέλουν απλώς να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Τόσα χρόνια έχουμε μάθει το μάθημά μας: απουσιάζει κάθε πρόνοια για ταχύτερη ολοκλήρωση της πορείας, για την επιλογή μιας λιγότερο επιβαρυμένης ημέρας και ώρας ή για την εξασφάλιση μιας λωρίδας εκτάκτου ανάγκης ανά κατεύθυνση. Ομως, ακόμα πιο ακατανόητη είναι η απόλυτη παράδοση της Αστυνομίας στις εκάστοτε επιθυμίες των διαδηλωτών. Αν το ΚΚΕ ήθελε η πορεία για την Κούβα να διαρκέσει δέκα ώρες, οι ακινητοποιημένοι οδηγοί στη Συγγρού, στην Κηφισίας, στην Καλλιρρόης μάλλον θα περίμεναν ακόμα. Οσο για τον σχεδιασμό ασφαλείας της συγκέντρωσης, αυτός είναι πάντα μαξιμαλιστικός, με κορυφαίο παράδειγμα το προληπτικό κλείσιμο των σταθμών του μετρό. Προχθές ο κομβικός σταθμός του Συντάγματος ήταν κλειστός για τουλάχιστον μιάμιση ώρα πριν από την έναρξη της πορείας. Γιατί;
Αυτό το «γιατί» κρέμεται από τα χεί-λη εκατοντάδων χιλιάδων Αθηναίων εδώ και κάποιες δεκαετίες. Γιατί να υποβάλλονται τόσο συχνά στο ίδιο μαρτύριο; Ας προσπαθήσει να τους το εξηγήσει κάποιος.
