«Γυμνοσάλιαγκας». Η αλήθεια είναι ότι είχα χρόνια να ακούσω αυτήν τη λέξη σε καβγά. Μάλλον επειδή το ταλαίπωρο και διόλου ελκυστικό είδος του ζωικού βασιλείου εκλείπει. Οφείλω να συγχαρώ την κ. Κωνσταντοπούλου που την επανέφερε χθες στο προσκήνιο του ελληνισμού, χαρακτηρίζοντας τον κ. Μαρκόπουλο «γυμνοσάλιαγκα». Επιτέλους, κάτι διαφορετικό από τα κοινά και τετριμμένα, όπως «φασίστας», «σεξιστής» και τα λοιπά κοσμητικά επίθετα που εκστομίζονται σαν αποτροπαϊκές κατάρες στον ναό της δημοκρατίας. «Σεξιστής» είναι ο κ. Λαζαρίδης κατά την κ. Κωνσταντοπούλου, επειδή πρόφερε τη λέξη «γυναικόπαιδα» με αφορμή την κατηγορία της πολιτικής αρχηγού ότι η κόρη του πρωθυπουργού επέστρεψε από τις διακοπές της στη Μέση Ανατολή με ιδιωτική πτήση. Ενώ υπήρχαν διαθέσιμες τόσες καμήλες. Η προεδρεύουσα προσπάθησε να να επαναφέρει στην τάξη τους παρισταμένους χωρίς τη συνδρομή φαρμακευτικών σκευασμάτων για την ακράτεια, με την απειλή όμως να διαγράψει από τα πρακτικά τις λέξεις που ξεπερνούν τα όρια της απρέπειας. Επειδή η ευπρέπεια έχει καταργηθεί προ πολλού και η απρέπεια έχει γίνει θεσμός της δημοκρατίας μας, θα πρέπει να ορισθούν όρια και γι’ αυτήν. Αλλιώς θα εφαρμόζεται η εσχάτη των ποινών, που σημαίνει ότι η επίμαχη βρισιά δεν θα καταγραφεί στην Ιστορία του Εθνους. Κρίμα να στερηθούν τέτοιο σθένος οι επόμενες γενεές.
Ο δημοσιογραφικός λυρισμός χαρακτηρίζει αυτού του είδους τις καταστάσεις με ζουμερές εκφράσεις όπως «ανέβηκαν οι τόνοι», «άναψαν τα πνεύματα» και λοιπά γαργαλιστικά. Το ωραίο είναι ότι αυτό το επεισόδιο, μάλλον σύνηθες, προκλήθηκε στη διάρκεια μιας συζήτησης για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Κοινώς μια συζήτηση που τη φαντάζεσαι μάλλον πληκτική γεμάτη αριθμούς, ποσοστά, και προοπτικές ενός πλούτου που πρέπει να τον φαντασθείς. Αυτή είναι η πρώτη μου απορία: Πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο θέμα να γίνεται αφορμή για τόση και τέτοια κλωτσοπατινάδα. Η δεύτερη, και σημαντικότερη, είναι πώς συμπεριφέρονται και πώς μιλούν μεταξύ τους αυτοί οι άνθρωποι στην κανονική τους ζωή; Πότε έχει αποκαλέσει τελευταία φορά «γυμνοσάλιαγκα» κάποιον γνωστό της με τον οποίον τσακώνεται η κ. Κωνσταντοπούλου; Με εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι τις εκφέρουν με τόση ευκολία ώστε να νομίζεις ότι τις έχουν πρόχειρες διά παν ενδεχόμενον. Σαν τα χαρτομάντηλα. Πώς είναι στην καθημερινότητά τους; Τρώνε με μαχαιροπήρουνα και λένε καλημέρα κύριε τάδε ή μήπως αποκαλούν τον συνομιλητή τους «γλυκέ μου γυμνοσάλιαγκα. Είσαι και σεξιστής, φασιστάκο μου». Φαντάζομαι πως είναι σαν όλους εμάς. Απλώς μεταμορφώνονται μόλις περνούν την είσοδο του κοινοβουλίου, τους επιτίθενται τα κακά πνεύματα και βγάζουν στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό τους. Ισως κάνα ευχέλαιο ή, ακόμη καλύτερα, ένας ριζικός εξορκισμός να βοηθούσε το πνεύμα της δημοκρατίας μας.
