Η Λέιλα Χοσεϊνί και η Μαριάμ Γκάνμπαρι συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο στην Τιφλίδα της Γεωργίας, η πρώτη διακεκριμένη αθλήτρια, η δεύτερη προπονήτριά της. Ενώ οι αγώνες είναι σε εξέλιξη και η Λέιλα είναι φαβορί για τους τελικούς, όπου ενδέχεται να αντιμετωπίσει την Ισραηλινή τζουντόκα, ένα τελεσίγραφο από την Ισλαμική Δημοκρατία τη διατάσσει να προσποιηθεί τραυματισμό και να χάσει, για να μη χαρακτηριστεί «προδότης του κράτους». Οι δύο γυναίκες ζήτησαν άσυλο παρά τις τρομακτικές απειλές που υφίσταντο οι δικοί τους άνθρωποι που ήταν στο Ιράν από το καθεστώς και τα φερέφωνά του. «Θα σε υποδεχθούν σαν ηρωίδα αν επιστρέψεις», ήταν η υπόσχεση. «Πρέπει να πάρω την πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου σήμερα. Να υπακούσω και να επιστρέψω στην πατρίδα μου ή να ρισκάρω τα πάντα και να αγωνιστώ για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Προτιμώ να ζήσω στην εξορία παρά να ζω με την υποκρισία, τα ψέματα και την αδικία», ήταν η δήλωση της Λέιλα.
Ολα αυτά συμβαίνουν στην ιρανική ταινία «Τατάμι» του 2023 (υπάρχει στο Cinobo) που συνυπογράφουν ο Ισραηλινός Γκι Νατίβ και η Ιρανή Ζαρ Αμίρ Εμπραχίμι, όμως τίποτα δεν είναι προϊόν φαντασίας και μόνο. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από μία αληθινή ιστορία από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο του Τόκιο το 2019, όταν Ιρανός τζουντόκα δεν υπέκυψε στις επιταγές του καθεστώτος να αποσυρθεί από τον τελικό όπου θα αντιμετώπιζε Ισραηλινό.
Μπορεί ο αθλητισμός να επιβιώσει χωρίς πράξεις αντίστασης και ανυπακοής, όταν γίνεται υποχείριο ανελεύθερων καθεστώτων; Πριν από λίγες ημέρες, Ιρανές παίκτριες της εθνικής ποδοσφαίρου αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο και να χαιρετήσουν στρατιωτικά στο τουρνουά του Κυπέλλου Ασίας που διοργανώνεται από την Αυστραλία. Το καθεστώς τις χαρακτήρισε προδότριες, κάποιες ζήτησαν άσυλο στην Αυστραλία, κάποια λύγισε και αποφάσισε, εντέλει, να επιστρέψει στην πατρίδα της. Οπως τις διαβεβαίωσε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, δεν πρέπει να ανησυχούν γιατί τις περιμένουν «με ανοιχτές αγκάλες». Την ίδια στιγμή, 200 αθλητές και αθλήτριες ζητούν τη διάλυση της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής του Ιράν. «Η σιωπή μπορεί να εκληφθεί ως συνενοχή και όχι ως ουδετερότητα», επισημαίνουν στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Κι αυτό δεν είναι μια ταινία.
