Ο Ζαν Λικ Μελανσόν, πρώην παπαδοπαίδι και νυν ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς, απεφάνθη ότι οι αρχιτέκτονες της Παναγίας των Παρισίων έμαθαν την τέχνη τους από τους Αραβες. Ούτε μαθηματικά ήξεραν, λέει, ούτε χημεία για να φτιάχνουν βιτρό. Τη δήλωσή του δεν την αναφέρω επειδή έχει ιστορική αξία. Στη Δυτική Ευρώπη, πριν από την Παναγία των Παρισίων υπήρχαν εκκλησίες του προγονικού της ρυθμού, του λεγόμενου ρωμανικού. Για να μην πω για το Βυζάντιο με τη μεγάλη του αρχιτεκτονική και την εξίσου σημαντική εικονογραφία του. Η Παναγία των Παρισίων άρχισε να χτίζεται τον 12ο αιώνα, εποχή κατά την οποία σταματάει και η λεγόμενη Αραβική Αναγέννηση. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα της Ιστορίας: το απότομο τέλος της Αραβικής Αναγέννησης με όλα τα επιτεύγματά της, από την ανάγνωση του Αριστοτέλη ώς τα μαθηματικά και την ιατρική. Τέλος το οποίο συμπίπτει με την απόλυτη επιβολή του Κορανίου ως της μόνης πηγής γνώσης. Ετσι εξηγούν φιλόσοφοι, όπως ο Ρεμί Μπραγκ, την καταβύθιση του αραβικού κόσμου στον θεοκρατικό σκοταδισμό ο οποίος κυριαρχεί ώς σήμερα ακόμη. Ο ίδιος ο Μπραγκ υποστηρίζει ότι πρέπει να διαχωρίσουμε τους Αραβες από το Ισλάμ, στην ιστορική τους πορεία τουλάχιστον. Προφανώς δεν συμφωνεί ο Ζαν Λικ Μελανσόν, όπως και δεν συμφωνούν τα υπολείμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς που ταυτίζουν την ισλαμοφιλία με την ιδεολογία τους. Η Αριστερά θέλει την ησυχία της. Εχει ορισμένες αρχές, οι οποίες τη βοηθούν να έχει τη συνείδησή της ήσυχη. Στις μεταπολεμικές δεκαετίες δεν αναγνώριζε την ύπαρξη των γκουλάγκ για να μην ταράζεται. Σήμερα τάσσεται με όποιον στρέφεται κατά της δυτικής δημοκρατίας. Την καταδίκη του «αντικομμουνισμού» την έχει αντικαταστήσει η καταδίκη της «ισλαμοφοβίας». Η Αριστερά έχει λόγο ύπαρξης μόνον όταν βρει κάτι να καταδικάσει.
Τη γεύση της συνταγής τους τη χαλάνε, βέβαια, οι διάφοροι μουλάδες και απολυταρχικά καθεστώτα, όπως αυτό του Ιράν. Εκεί η ισλαμοφιλία τους μπερδεύεται. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει ο Τραμπ. Μπορούν επιτέλους να υπερασπιστούν την ιρανική θεοκρατία στο όνομα της ειρήνης επειδή τη βομβαρδίζει ο Τραμπ και οι σιωνιστές. Οπως έχυσαν δάκρυα για τη Γάζα, κοιτάζοντας αλλού όμως όταν η Χαμάς έσφαζε Ισραηλινούς την 7η Οκτωβρίου. Οι ισλαμόφιλοι αριστεροί μπορούν να χαμογελούν χαιρέκακα επειδή μέχρι στιγμής οι βομβαρδισμοί του Ιράν έχουν ωφελήσει τη Ρωσία τους που πλουτίζει από το πετρέλαιο. Ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ τους εμπνέει αισιοδοξία. Εκείνο που κάνει περισσότερο εντύπωση στην ισλαμοφιλία της Αριστεράς είναι η ακαμψία της σκέψης. Δεν ξέρω πώς ονομάζει η ψυχολογία το φαινόμενο, όμως προσωπικά την παρομοιάζω με την ακαμψία του νεκρού σώματος. Αν μη τι άλλο θα μπορούσαν να αντιληφθούν ότι όταν ο κόσμος αλλάζει τόσο ριζικά όπως ο δικός μας, το ελάχιστο που μπορείς να κάνεις είναι να αναρωτηθείς για την αποτελεσματικότητα των εργαλείων της σκέψης σου.
