Οχι, οι μαθητές δεν οπλοφορούν, οι καθηγητές δεν φοβούνται να μπουν στην τάξη, οι γονείς δεν αγνοούν πλήρως την καθημερινότητα των παιδιών τους, όμως το εκκρεμές της σχέσης δασκάλου – μαθητή – γονιού έχει ξεπεράσει προ πολλού το σημείο ισορροπίας και οδεύει προς την άλλη άκρη του. Εκπαιδευτικοί χάνουν κύρος και δύναμη επιβολής, μαθητές δοκιμάζουν τις αντοχές του συστήματος με βαρβαρότητες και εκφοβισμούς, γονείς εκβιάζουν διδάσκοντες για ευνοϊκή βαθμολόγηση και μεταχείριση τέκνων.
Ενα συμβάν φώτισε μια παραγκωνισμένη σελίδα στα κατάστιχα της μετάπτωσης της εφηβικής επιθετικότητας από μορφή εκτόνωσης της υπερχειλίζουσας ζωτικότητας σε μέσο βίαιης άσκησης εξουσίας. Εκείνη του μπούλινγκ μαθητών προς εκπαιδευτικούς με βρισιές, απειλές, προσβολές, ρίψεις αντικειμένων, χειροδικίες, διασυρμό στο Διαδίκτυο. Συνηθέστερος στόχος οι περισσότερο ευάλωτοι και λιγότερο έμπειροι στη διαχείριση της άγουρης σκληρότητας, οι οποίοι, αν χάσουν τον έλεγχο της τάξης, καταλήγουν, ψυχικά κατατροπωμένοι, να λογοδοτούν στις διευθύνσεις για έλλειψη διδακτικής ικανότητας. Γράφουν εκπαιδευτικοί κάτω από σχετικές αναρτήσεις: «Μου προξενούν απροσμέτρητο άγχος και αβάσταχτο πόνο». «Διδάσκω 24 χρόνια και δεν έχω βιώσει ποτέ τόσο ασεβή συμπεριφορά από παιδιά. Βλέπω εφιάλτες». «Δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Μου έχουν καταστρέψει το όνομα και τη ζωή».
Οι διεθνείς μελέτες, διότι το φαινόμενο είναι παγκόσμιο –παντού βιώνεται δραματικά η μονιμοποίηση της αστάθειας, η κανονικοποίηση του κινδύνου, η κατάρρευση της πίστης στους θεσμούς, η επικράτηση του κυνικού συμφέροντος επί διεθνών πλαισίων και λογικής–, αναφέρουν πέντε άμεσους λόγους για τους οποίους τα παιδιά εκφοβίζουν τους δασκάλους τους: έλλειμα αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού σε συνθήκες ασφυκτικής πίεσης για επιδόσεις, αίσθημα ότι αδικήθηκαν από τους δασκάλους τους, μικρές πιθανότητες να τιμωρηθούν, διάθεση να εντυπωσιάσουν τους συνομηλίκους τους και να διεκδικήσουν ανάμεσά τους θέση ηγετική, ανάγκη να εκτονώσουν οικογενειακές εντάσεις – σε κύκλους βίας έφηβοι γεύονται τη ζωή.
Θα μπορούσαν να προστεθούν η πλημμυρίδα πληροφοριών, αληθινών και κατασκευασμένων, που εξισώνει βάραθρα και κορυφές, η αλγοριθμική καλλιέργεια ροπής προς το παράδοξο, το παρεκκλίνον, το ανατρεπτικό. Η απουσία ξεκάθαρων ρόλων. Το αναποδογύρισμα οικείων κόσμων. Ο μπερδεμένος μίτος που κρατούν. Δεν είναι δικός τους. Τους τον κληροδοτήσαμε.
