Η Ιστορία έχει αυτή την κακή συνήθεια: να επαναλαμβάνεται. Το ξέρουμε πια καλά αυτό. Ας εξηγηθώ: τούτη την εβδομάδα, μέσα από τη συγκεκριμένη στήλη, προσπαθήσαμε να θίξουμε τις τεχνολογικές πτυχές των σύγχρονων πολεμικών επιχειρήσεων έτσι όπως έχουν ανακύψει από τον πόλεμο που εξαπέλυσαν πριν από μία εβδομάδα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν.
Βεβαίως, οι νέες τεχνολογικές εξελίξεις στις εχθροπραξίες έχουν ήδη παρατηρηθεί και σχολιαστεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία (αλλά και τους βομβαρδισμούς της Γάζας). Ομως είναι στο Ιράν που φαίνεται πως έχουν προχωρήσει σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση.
Η επιμονή στις τεχνολογικές παραμέτρους, ωστόσο, κρύβει μια παγίδα: ξεχνάμε τον ανθρώπινο παράγοντα. Στην αρχή της σύγκρουσης μιλούσαμε για την τεχνολογία αιχμής που χρησιμοποίησε το Ισραήλ προκειμένου να εξοντώσει τον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν μαζί με περίπου σαράντα ακόμα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα του καθεστώτος.
Ναι, η τεχνολογία έπαιξε τεράστιο, κομβικό ρόλο – όμως το σχέδιο δεν θα πετύχαινε με τόσο απόλυτο τρόπο αν δεν έμπαινε στη μέση ο ανθρώπινος παράγοντας. Δηλαδή, οι πληροφοριοδότες.
Το Ισραήλ κατόρθωσε να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους στο Ιράν και να τους κάνει, προφανώς, «μια προσφορά που δεν μπορούσαν να αρνηθούν». Για να το πούμε λαϊκά, κάποιοι «έδωσαν» τον Χαμενεΐ στους Ισραηλινούς και στους Αμερικανούς. Η τεχνολογία λειτούργησε επικουρικά (αλλά πολύ ουσιαστικά) απέναντι σε μια επιχείρηση η οποία δίχως τον ανθρώπινο παράγοντα είτε θα είχε αποτύχει είτε δεν θα είχε ξεκινήσει καν.
Στη συνέχεια, μιλήσαμε για τα drones και την οικονομία τους και τη δραστικότητά τους. Ενας πόλεμος, όμως, δεν κερδίζεται με μηχανήματα μόνο.
Το 1945, μετά τους σαρωτικούς βομβαρδισμούς της Γερμανίας και της Ιαπωνίας και μετά τους δύο ατομικούς βομβαρδισμούς στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, έγινε πιστευτό ότι ο πόλεμος από δω και πέρα θα γινόταν δίχως τη χρήση πεζικού, χερσαίων δυνάμεων γενικότερα. Ολα θα γίνονταν από αέρος.
Μη μείνουμε μονάχα στις ατομικές βόμβες. Μέσα σε μία νύχτα, στις 10 Μαρτίου του 1945, στον συμβατικό βομβαρδισμό του Τόκιο χάθηκαν 100.000 άνθρωποι και ισοπεδώθηκαν 267.000 κτίρια. Μέσα σε μία νύχτα.
Στη Χιροσίμα χάθηκαν μέσα σε μία ημέρα περίπου 70.000 άνθρωποι, αλλά, φυσικά, εξαιτίας της ραδιενέργειας, οι θάνατοι έφτασαν μέσα στις επόμενες ημέρες στις 140.000.
Γιατί να μην πιστέψουν οι ειδικοί ότι ο πόλεμος πλέον θα γινόταν μονάχα από αέρος; Και όμως, δεν συνέβη έτσι. Από την Κορέα και το Βιετνάμ έως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, ο πεζός στρατιώτης κρίθηκε απαραίτητος. Οπως και ο θάνατός του. Η Ιστορία επαναλήφθηκε.
Στο 2026 δεν υπάρχει κάτι που να αποκλείει ότι δεν θα ξανασυμβεί αυτό, παρά τη χρήση της ρομποτικής τεχνολογίας. Και αυτό είναι ακόμα πιο τρομακτικό.
