Αφήνουμε στην άκρη, για λόγους προφανείς, όλους εκείνους οι οποίοι, εμπορευόμενοι τον όλεθρο που συνεπάγεται η καταστροφή της όποιας επί του πλανήτη μορφής ζωής και των φυσικών πόρων, γεμίζουν τα χρηματοκιβώτιά τους με κέρδη. Μαζί και τον εσωτερικό τους κόσμο με ελεεινή ικανοποίηση, από αυτό το φρικτό εμπόριο κατασκευής και διάθεσης –«έξυπνων» ή και παραδοσιακών– όπλων στους κάθε εθνικότητας, χρώματος και θρησκείας υπηρέτες της θεωρίας του ισχυρού.
Δεν (αξίζει να) αφιερώνουμε χρόνο σε όλους τους άλλους, που «ιδεολογικοποιώντας» το χάος αποσκοπούν με προκλητικό ναρκισσισμό σε πρόσκαιρα εγωκεντρικά κέρδη.
Αναφερόμαστε σε όσους στέκονται αιφνιδιασμένοι απέναντι στην πανδημία της κακίας, της ασύδοτης τοξικότητας, των μικρών και μεγάλων πολέμων, που δείχνουν να αποτελούν πλέον ένα είδος κανονικότητας σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της ανθρωπότητας.
Δεν είναι μόνο το μέτωπο ανάμεσα στη Ρωσία και στην Ουκρανία. Ούτε εκείνο ανάμεσα σε Πακιστάν και Αφγανιστάν. Ούτε και το, χρονολογικά, τελευταίο με κύριους πρωταγωνιστές τις κρατικές οντότητες των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Ιράν. Αλλά ούτε μόνο και τα άλλα πεδία που εκδηλώνονται είτε με τη μορφή «επιχείρησης-αστραπής», όπως στη Βενεζουέλα, είτε με τα αιώνια και «αφανή» μέτωπα στην Αφρική.
Η καθημερινότητα σε περιοχές και κοινωνίες που τελούν, υποτίθεται, σε ειρηνικό περιβάλλον δείχνει ότι ο «πόλεμος» είναι πανταχού παρών. Οι ειδήσεις από διάφορες πόλεις, χωριά, γειτονιές, σπίτια, έχουν στη συντριπτική τους πλειονότητα θλιβερό πρόσημο: τις εκδηλώσεις βίας. Διαπροσωπικές «συρράξεις» είναι σε ημερήσια διάταξη με κάθε αφορμή, ακόμη και την πλέον ασήμαντη. Γενικευμένο, ασφαλώς, είναι το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας· της ενδοσχολικής βίας· των επιθετικών, σε βαθμό επιδίωξης της εξόντωσης, συμπεριφορών στους εργασιακούς χώρους. Θρηνούμε θύματα παντού.
Η υποχώρηση του διεθνούς δικαίου βρίσκει την αντιστοιχία του στην άτακτη υποχώρηση και του δικαίου της ειρηνικής συνύπαρξης στον πυρήνα των κοινωνιών. Ο πραγματικός πόλεμος είναι εντός μας. Εκεί είναι η αφετηρία των αιματηρών συρράξεων που, μεταδιδόμενες ξανά και ξανά με τρομολαγνικά εφέ μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες, βυθίζουν εμάς στον καναπέ και τα δάχτυλά μας κολλημένα στο πληκτρολόγιο της ρητορικής του μίσους.
Στον δίχως φρένα κατήφορο, εμφανή αντανακλαστικά ανάσχεσης δεν είναι ακόμη ορατά. Δεν υπάρχει επιβράβευση για το δίκαιο. Δεν αναπτύσσονται δίκτυα προστασίας για τους αδύναμους. Στα καταστήματα παιχνιδιών εξακολουθούν να πωλούνται κάθε είδους ομοιώματα όπλων, και η εκπαίδευση μοιάζει να έχει εξοστρακίσει την ανθρωπιά, τον πολιτισμό, την ανεκτικότητα, την αποδοχή του διαφορετικού, απειλώντας με αφανισμό την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια.
