Ο εκκωφαντικός θόρυβος των βομβαρδισμών καλύπτει τον ψίθυρο της αληθινής ζωής που όποιος έχει τη δυνατότητα να τον ακούσει αντιλαμβάνεται πως το μέλλον δεν είναι τόσο δυσοίωνο όσο φαίνεται. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς άκουσαν και μπόρεσαν να εκτιμήσουν τη σημασία μιας πολιτικής κίνησης που υπενθυμίζει για μια ακόμη φορά τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και το μάταιο της υποταγής στα πρόσκαιρα και περαστικά. Οι σκέψεις αυτές ανάβλυσαν εκ του αυτομάτου στο μυαλό μου όταν διάβασα ότι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης επανέρχεται στον πολιτικό στίβο μετά τόσα χρόνια ανάπαυλας, εκούσιας απομάκρυνσης από το προσκήνιο, περισυλλογής. Η ανάγκη του για περισυλλογή ήταν τόσο δυνατή, που σ’ αυτό το διάστημα αποσύρθηκε και από τη μεγάλη του αγάπη, το θέατρο. Διότι, ως γνωστόν, εκτός από αγωνιστής της αριστεράς και της προόδου ο Θεοδόσης Πελεγρίνης θεραπεύει την τέχνη της ποίησης και χειρουργεί τη θεατρική γραφή, την οποία έχει τη γενναιοδωρία να ερμηνεύει ο ίδιος σε καφέ, όχι σαντάν αλλά παρλάν. Αν θυμάμαι καλά το τελευταίο του έργο είχε τον τίτλο «Φθορά! Φθορά! Φθορά!». Εκεί κατέθεσε τη δύναμη της ψυχής του, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς. Παρά την τριπλή φθορά που υπέστη, ο ίδιος παρέμεινε άφθαρτος. Αρκεί να αναλογισθείτε ότι την ίδια εκείνη εποχή ήταν πρύτανης του ΕΚΠΑ και, αν δεν κάνω λάθος, υφυπουργός Παιδείας. Κοινώς δεν μας άφηνε σε ησυχία ώσπου τα ίχνη του χάθηκαν εδώ και χρόνια. Τι έκανε; Τι έγραφε; Και πώς έβλεπε την πορεία της χώρας που είχε χάσει την καθοδήγηση του στιβαρού μυαλού του; Αληθεύει ότι έχει έτοιμο το έργο «Σκασμός!»;
Δεν αναρωτιέμαι πώς τον ανακάλυψε ο κ. Ανδρουλάκης και τον ανέσυρε από την κρυψώνα του για να τον στρατεύσει στην πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία. Ο Ανδρουλάκης έχει την ικανότητα του ηγέτη που οσμίζεται τις εθνικές εφεδρείες και δεν τις αφήνει ανεκμετάλλευτες. Μερικές φορές καταλαβαίνει πράγματα που οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι δεν αντιλαμβάνονται. Οπως στην περίπτωση του συντρόφου Κορακάκη, ο οποίος όταν άκουσε ότι τον έχουν περιλάβει στην πανστρατιά του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ότι είναι από την Καισαριανή και είναι ΚΚΕ οπότε να μην τον υπολογίζουν. Προσωπικά πάντως μου φτάνει ο Πελεγρίνης. Και επειδή όσοι σοβαροί έχουν απομείνει στην πρώην μεγάλη παράταξη –υπάρχουν και τέτοιοι– ντρέπονται για τη συνύπαρξη με τον μεγάλο θεατράνθρωπο, φιλόσοφο, καθηγητή, πολιτικό και λοιπά, θα τους παρακαλούσα να μην του το δείχνουν. Διότι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης είναι πάνω απ’ όλα ένας ευαίσθητος άνθρωπος και το μόνο που ζητάει από τον μάταιο τούτο κόσμο είναι να μην περνάει απαρατήρητος.
Πάντως η ένταξη του κ. Πελεγρίνη στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ φρονώ ότι είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους οικτίρουν την αντιπολίτευση για την καχεξία της. Ως και τον Πελεγρίνη επιστράτευσαν οι άνθρωποι. Τι άλλο να κάνουν πια;
