Λέγαμε χθες για τα ιρανικής κατασκευής drones που χρησιμοποιούν οι Ρώσοι εναντίον της Ουκρανίας. Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται πλέον σε πολύ μεγάλο βαθμό από drones. Για την ακρίβεια, αν δεν είχε προηγηθεί η εισβολή στην Ουκρανία, αυτό που βλέπουμε τώρα στο Ιράν δεν θα ήταν το ίδιο.
Χθες είχαμε οδηγό ένα ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Μάθιου Σπαρκς στο περιοδικό New Scientist. Θα ακολουθήσουμε και πάλι τον Σπαρκς στην ίδια έκδοση για να δούμε πώς ο ρωσοουκρανικός πόλεμος κυριαρχείται από τη χρήση των drones.
Η Ρωσία σφυροκοπά την Ουκρανία με μακράς εμβέλειας αεροσκάφη αυτοκτονίας (kamikaze aircraft) και η Ουκρανία απαντά με εξειδικευμένα αναχαιτιστικά, λέει ο Σπαρκς, προθέτοντας: «Η πρώτη γραμμή έχει μεταβληθεί από μια μάχη του πυροβολικού σε μια μάχη των drones, την ίδια στιγμή που ρομπότ εδάφους χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο προκειμένου να παραδίδουν πυρομαχικά και εφόδια, να εξαπολύουν επιθέσεις και να οργανώνουν διακομιδή των τραυματιών».
Συγκρατώ τον όρο αεροσκάφη αυτοκτονίας (kamikaze aircraft). Ως γνωστόν, ο όρος «καμικάζε» είναι ιαπωνικός και παραπέμπει στους ιπτάμενους χειριστές αυτοκτονίας που χρησιμοποίησε το 1945 η Ιαπωνία εναντίον των αμερικανικών αεροπλανοφόρων.
Οταν τον 19ο αιώνα ο Φλομπέρ έγραφε στο «Λεξικό των κοινών τόπων», «Αυτοκτονούν γενικώς», κάτω από το λήμμα «Ιάπωνες», μάλλον δεν είχε στον νου του, όχι μόνο τους καμικάζε στον αέρα αλλά και τους πεζούς Ιάπωνες στρατιώτες: μόνο στη νήσο Σαϊπάν, στις 7 Ιουλίου του 1944, περίπου τέσσερις χιλιάδες Ιάπωνες στρατιώτες, πολλοί εξ αυτών τραυματίες, εξαπέλυσαν μια αυτοκτονική μαζική έφοδο εναντίον των Αμερικανών. Το μακελειό κράτησε περίπου δεκαπέντε ολόκληρες ώρες, χάθηκαν κάπου 1.000 Αμερικανοί, αλλά οι Ιάπωνες εξοντώθηκαν σχεδόν μέχρις ενός. Η Σαϊπάν δεν ήταν μεμονωμένη περίπτωση. Τόσο στο Γκουανταλκανάλ όσο και στην Οκινάουα ή τη νήσο Ατού, οι Ιάπωνες έκαναν αυτή τη δουλειά.
Βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη Σαϊπάν του 1944. Η Ουκρανία έχει δημιουργήσει από το μηδέν μια ολόκληρη βιομηχανία «αυτοκτονικών» ιπτάμενων βομβών από τότε που δέχθηκε τη ρωσική εισβολή. Το Ιράν τώρα, αλλά και οι αντίπαλοί του, σε μεγάλο βαθμό ακολουθούν αυτόν τον δρόμο.
Αλλά ο πόλεμος δεν είναι ποτέ καθαρός, αμόλυντος από θάνατο και πτώματα. Η μηχανή δεν φοβάται τον θάνατο και τον πόνο. Ούτε οι Ιάπωνες του 1944, θα πείτε. Ναι, αλλά στρατιωτικά μιλώντας, δεν είχαν σημαντικά αποτελέσματα. Στον 21ο αιώνα η προοπτική είναι άλλη: εφόσον μπορείς να σκοτώνεις χωρίς εσύ να πεθαίνεις, το μέλλον ανοίγεται λαμπρό. Ή απέραντα σκοτεινό.
