Ο β΄ πόλεμος στον Κόλπο ξεκίνησε το 2003. Ηταν μέρος της εκστρατείας του Μπους του νεότερου κατά της τρομοκρατίας και έγινε με το θεωρητικό προκάλυμμα των νεοσυντηρητικών συμβούλων του, που υποστήριζαν ότι θα αντικαταστήσουν την τυραννία του Σαντάμ Χουσεΐν με ένα δημοκρατικό καθεστώς δυτικού τύπου. Το πρόσχημα ήταν ότι ο Σαντάμ διέθετε χημικά όπλα, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ. Αυτός ήταν ο λόγος που στην εκστρατεία συμμετείχαν μόνον οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, ενώ σε ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο δημιουργήθηκε ένα μαζικό κίνημα υπέρ της ειρήνης. Ας θυμηθούμε το μεγάλο συλλαλητήριο που έγινε στο Λονδίνο και στο οποίο συμμετείχαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Ο Σαντάμ έπεσε, συνελήφθη, απαγχονίσθηκε, όμως το Ιράκ δεν είδε τη δημοκρατία που του υποσχέθηκε ο Μπους. Αντιθέτως, έζησε έναν εμφύλιο ανάμεσα στους σουνίτες και τους σιίτες και τα αμερικανικά στρατεύματα αποχώρησαν το 2011 επί Ομπάμα. Η περίπτωση του Ιράκ μάς υπενθυμίζει πόσο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, είναι να αλλάξει ένα πολιτικό καθεστώς επειδή κάποιοι καλοί άνθρωποι το αποφάσισαν. Οι αγιατολάδες μπορεί να φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον, όμως αυτό δεν συνεπάγεται και την ανατροπή του καθεστώτος τους. Εξάλλου, κανείς από τους δύο επιτιθέμενους δεν έχει δηλώσει ότι στόχο έχει την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην ταλαίπωρη χώρα. Ο Τραμπ μπορεί να βομβαρδίζει το Ιράν, έχοντας στο μυαλό του την Κίνα ή τη Ρωσία και προσδοκώντας να το μετατρέψει σε παράρτημα των ΗΠΑ, χωρίς να διώξει τους αγιατολάδες. Μόνον που οι αγιατολάδες συνομιλούν με τον θεό τους και δεν είναι λαθρέμποροι πετρελαίου, όπως οι Βενεζουελανοί. Το δε Ισραήλ θέλει να εξουδετερώσει τη δυνατότητα του Ιράν να το εξαφανίσει.
Ο πόλεμος είναι ακόμη στην αρχή του, θα μου πείτε. Και όπως όλα δείχνουν, έχουμε να δούμε πολλά ακόμη. Εκείνο όμως που βλέπουμε ήδη –και είναι εντυπωσιακό– είναι η αδράνεια των ευρωπαϊκών κοινωνιών απέναντι στα όσα συμβαίνουν στο Ιράν. Πρώτον, ενώ διαδήλωναν κατά των ΗΠΑ επειδή εισέβαλε παρανόμως στο Ιράκ, δεν αντιδρά κανείς στον βομβαρδισμό του Ιράν. Εχει πεισθεί η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για τον κίνδυνο του πυρηνικού του εξοπλισμού; Ή μήπως το καθεστώς των μουλάδων έχει χάσει κάθε ηθικό έρεισμα; Απ’ την άλλη, δεν εμφανίζονται και κινήσεις συμπαράστασης στην ιρανική κοινωνία, η οποία ξεσηκώθηκε στις αρχές του χρόνου θυσιάζοντας 40.000 ψυχές. Φοβόμαστε τη σιιτική τρομοκρατία; Ή μήπως έχουμε κουραστεί και, το χειρότερο, δεν έχουμε πλέον την ψευδαίσθηση ότι στη μεταμόρφωση του κόσμου έχουν λόγο και ρόλο και οι κοινωνίες. Ακόμη καλύτερα: ο τρόπος που αλλάζει ο κόσμος μας μόνον αμηχανία μας προκαλεί. Κοινώς, όχι μόνον δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον, αλλά μας μπερδεύει ακόμη και το παρόν.
