Διανύουμε τη φάση της κορύφωσης των γεγονότων στη Μέση Ανατολή. Την ώρα της καταιγίδας, εύλογα κυριαρχούν τα πλέον δυσμενή σενάρια για την έκβαση της σύγκρουσης. Ομως, ακόμη και για τον Τραμπ, παραμένει αδύναμο το επιχείρημα υπέρ ενός παρατεταμένου πολέμου στο Ιράν.
Ο κίνδυνος να χρεωθεί περισσότερες απώλειες Αμερικανών τον θέτει, πριν απ’ όλα, απέναντι στη Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας της δικής του κυβέρνησης· αυτή υπαγορεύει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δουλειά να παρεμβαίνουν σε εξωτερικές υποθέσεις με μετρήσιμο κόστος για την αμερικανική κοινωνία. Η προοπτική λόγω αύξησης των διεθνών τιμών ενέργειας να ασκηθούν νέες πληθωριστικές πιέσεις, οι οποίες θα συνδυαστούν με τις επιπτώσεις των δασμών για την αγοραστική δύναμη στις ΗΠΑ, τον καθιστά υπόλογο στους Αμερικανούς για τις επιπλοκές στην οικονομία. Οι παρενέργειες ενός πολέμου ο οποίος θα υπερβαίνει το διάστημα ενός μηνός θα ήταν για τον Τραμπ εξαιρετικά επιζήμιες ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ.
Οσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτές τις ώρες, της απόλυτης σύμπνοιας Τραμπ και Νετανιάχου, οι δυο τους θα έχουν πολύ σύντομα αποκλίνοντα συμφέροντα. Η συνεργασία ΗΠΑ και Ισραήλ σε αυτόν τον πόλεμο είναι άνευ προηγουμένου. Ο Τραμπ διαφημίζει άλλωστε ότι είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που τόλμησε να ικανοποιήσει το διαχρονικό αίτημα μιας στρατιωτικής επιχείρησης στο Ιράν. Ομως, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θέλει να το πάει μέχρι τέλους, αντισταθμίζοντας την αδυναμία του να αποτρέψει την «7η Οκτωβρίου». Σε αντίθεση με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος από εδώ και στο εξής θα έχει λόγους μόνο για να σταματήσει τον πόλεμο.
Ορισμένοι καταλογίζουν ασάφεια στους αμερικανικούς στόχους αυτής της επιχείρησης, τονίζοντας ότι σε κάθε περίπτωση δεν μπορείς να ανατρέψεις ένα καθεστώς απλώς και μόνο με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Αλλά είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο το οποίο επιτρέπει στον Τραμπ να απεμπλακεί, στην πραγματικότητα, μόλις το αποφασίσει. Βέβαια, πιο δύσκολα οικοδομείς αφήγημα νίκης με το όνομα Χαμενεΐ στο τραπέζι· η επιλογή της Τεχεράνης να ορίσει τον γιο του ως νέο ανώτατο ηγέτη του Ιράν ήταν και από αυτήν την άποψη αρνητική εξέλιξη.
Αν πάρουμε ως υπόθεση εργασίας τον πόλεμο των τεσσάρων εβδομάδων που κάποια στιγμή «φωτογράφισε» ο Τραμπ, εξηγούνται απολύτως οι κλυδωνισμοί των ημερών. Αρκεί να τελειώσει γρήγορα αυτός ο πόλεμος. Υπάρχουν περισσότεροι από ένας λόγοι να μην καθυστερήσει η μέρα που ο Τραμπ θα αναφωνήσει «αποστολή εξετελέσθη». Κι ας μην εξετελέσθη.
