Το όνομα αυτού Shahed 136. Αυτό είναι το drone ιρανικής παραγωγής, της εταιρείας Shahed Aviation Industries, μας πληροφορεί το έγκυρο New Scientist και ο Μάθιου Σπαρκς.
Το μήκος του είναι 2,6 μέτρα και μπορεί να μεταφέρει 15 κιλά εκρηκτικών σε αποστάσεις 2.500 χιλιομέτρων. Φτάνει την ταχύτητα των 185 χλμ. την ώρα. Είναι πολύ πιο αργό από πυραύλους ή βομβαρδιστικά αεροσκάφη, αλλά είναι ελάχιστα κοστοβόρο.
Αυτά τα drones χρησιμοποιεί μαζικά η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας, όπως επίσης οι Χούθι στην Υεμένη. Αυτά χρησιμοποιεί και το ίδιο το Ιράν ως επιθετική άμυνα και σαν απάντηση στα πλήγματα που δέχεται εδώ και σχεδόν δέκα μέρες από Ισραήλ και ΗΠΑ. Οπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος του New Scientist, οι Αμερικανοί, από την άλλη πλευρά, χρησιμοποιούν drones τα οποία, κατά βάση, συνιστούν αντιγραφές αυτών που σχεδίασε το Ιράν (!). «Αυτό σημαίνει», γράφει ο Σπαρκς, «ότι ο σχεδιασμός του Ιράν χρησιμοποιείται τώρα εναντίον του». Η ονομασία του αμερικανικού drone: Low-Cost Uncrewed Combat Attack System (LUCAS), παραγωγή της εταιρείας Spektreworks, με έδρα την Αριζόνα. Οι Αμερικανοί, σύμφωνα με σχετικές αναφορές, σχεδίασαν ένα είδος αντιγράφου του ιρανικού drone αφού έπεσαν στα χέρια τους μονάδες που χρησιμοποιούνταν από παραστρατιωτικές ομάδες στο Ιράκ και στη Συρία, τις οποίες υποστηρίζει το Ιράν.
Ο Σπαρκς σχολιάζει ότι –κατά τον Αντονι Κινγκ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Εξετερ– το συγκεκριμένο drone είναι στην ουσία σύγχρονη εκδοχή των περίφημων V-1, των «ιπτάμενων βομβών» που εκτόξευαν οι ναζί κατά της Βρετανίας στην τελική φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι V-1, από το 1942 και μετά, όπως και η μετεξέλιξή τους, οι V-2, προκαλούσαν φόβο και τρόμο στους Λονδρέζους το 1944-45. Ηταν εξαιρετικά φονικοί και η τεχνολογία τους χρησιμοποιήθηκε αρκετά για τη μεταπολεμική ανάπτυξη της πυραυλικής τεχνολογίας κατά τη λεγόμενη «κούρσα του Διαστήματος».
«Η εμφάνιση αυτών των κάπως πρωτόγονων, αλλά αποτελεσματικών, τηλεκατευθυνόμενων συστημάτων, αλλάζει τους οικονομικούς υπολογισμούς του πολέμου με έναν ενδιαφέροντα τρόπο», λέει ο Κινγκ στον Σπαρκς. Το άλλο ενδιαφέρον εδώ είναι ότι πιθανώς οι Ιρανοί να σχεδίασαν το drone με βάση μια ανάλογη συσκευή από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Από κοινού, οι ΗΠΑ με την τότε Δυτική Γερμανία σχεδίασαν μια συσκευή με την οποία θα μπορούσαν να χτυπήσουν σοβιετικές βάσεις ραντάρ.
Η ουσία είναι ότι σε ευρείας κλίμακας πολεμική επιχείρηση, όπως αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράν, φθηνά όπλα τέτοιου είδους μπορεί να μην αντικαταστήσουν ποτέ τα τελευταίας κοπής πυραυλικά συστήματα και τα επανδρωμένα αεροσκάφη, αλλά αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμα και οικονομικά – ειδικά από τη στιγμή που δεν εμπλέκονται χερσαίες δυνάμεις.
«Είναι η οικονομία, ηλίθιε» – το γνωστό, παλιό καλό κλισέ εδώ βρίσκει την αποθέωσή του. Θα συνεχίσουμε αύριο.
