Σε κάθε μεγάλη σύγκρουση οι αναλυτές προσπαθούν, σε πρώτο χρόνο, να ανιχνεύσουν τα αίτιά της. Στην περίπτωση του πολέμου στο Ιράν τα αίτια προφανώς δεν βρίσκονται στην αυταρχική – θεοκρατική φύση του καθεστώτος. Και άλλα κράτη έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά, αλλά ουδείς ενεπλάκη σε πόλεμο μαζί τους. Το πνεύμα των σταυροφόρων έχει θαφτεί στα συντρίμμια της «Αραβικής Ανοιξης». Σήμερα το μείζον πρόβλημα είναι αν μια χώρα αποτελεί με τις δράσεις της παράγοντα αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής ή αν έχει ενταχθεί σε ένα πολυμερές σύστημα ασφαλείας το οποίο συντηρεί τις υπάρχουσες ισορροπίες.
Το Ιράν επέλεξε να ανήκει στην πρώτη κατηγορία κρατών και πληρώνει με κάθε τρόπο αυτή την επιλογή του. Το κλειδί του προβλήματος, ως γνωστόν, βρίσκεται στην προσπάθειά του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Μα και άλλες περιφερειακές χώρες έχουν πυρηνικό οπλοστάσιο, θα αντιτείνει ο αναγνώστης. Σωστά, αλλά ουδεμία από αυτές τις χώρες διακηρύσσει πως σκοπεύει να το χρησιμοποιήσει κατά μιας άλλης, συγκεκριμένης χώρας. Και το Ισραήλ φέρεται να έχει πυρηνικά όπλα, αλλά ακόμη και στις πιο κρίσιμες ώρες του πολέμου του Γιομ Κιπούρ δεν ετέθη ζήτημα χρήσης τους.
Φανατικοί, διαπαιδαγωγημένοι εξ απαλών ονύχων με τη νοοτροπία του μάρτυρα, δεν θα ορρωδούσαν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να υλοποιήσουν τον θεϊκό προορισμό τους.
Από την άλλη μεριά, το Ιράν έχει ως καταστατική αρχή του την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη. Μέσα από περίπλοκους τρόπους κατάφερνε να παραπλανά τις επιτροπές ατομικής ενέργειας τις επιφορτισμένες με την παρακολούθηση του εμπλουτισμού του ουρανίου. Και μόνον αυτό το γεγονός επιβεβαίωνε τους φόβους όσων εκτιμούσαν ότι βρίσκεται κοντά στην απόκτηση πυρηνικών κεφαλών. Ας φανταστεί ο αναγνώστης τους αγιατολάδες με πυρηνικό οπλοστάσιο και ότι μέρος του θα μπορούσε να περάσει στα χέρια της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Φανατικοί, διαπαιδαγωγημένοι εξ απαλών ονύχων με τη νοοτροπία του μάρτυρα, δεν θα ορρωδούσαν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να υλοποιήσουν τον θεϊκό προορισμό τους. Τρομοκρατικές οργανώσεις – πυρηνικοί καμικάζι.
Και μια διευκρίνιση. Καμιά σύγκριση με το υποτιθέμενο πυρηνικό πρόγραμμα του Σαντάμ Χουσεΐν, το οποίο ήταν μια επινόηση των ΗΠΑ καθώς εξυπηρετούσε το σχέδιο εισβολής στο Ιράκ. Συνεπώς, σήμερα το κομβικό ερώτημα είναι: θα επιτρέψει η διεθνής κοινότητα να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο το θεοκρατικό καθεστώς; Με δεδομένο ότι το Ιράν έχει βρει μεθόδους για να ξεπερνάει όλους τους ελέγχους, με τι τρόπο θα αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο;
Σε κάποια διλήμματα υπάρχει μόνον το «ναι» και το «όχι». Υπάρχει βέβαια και η πανουργία, ενώ κατ’ αρχάς τασσόμαστε υπέρ της μιας άποψης στη συνέχεια, όταν θα πρέπει να εξειδικεύσουμε τα μέτρα με τα οποία θα την υπηρετήσουμε, τεχνηέντως την υπονομεύουμε. Συγχρόνως, είναι βολικό την αδυναμία μας ή την ατολμία μας να λάβουμε μια θέση να την αποδίδουμε στη μετριοπάθειά μας ή στην πολυπλοκότητα του προβλήματος και να αποκαλούμε φανατικούς όσους έχουν το θάρρος της γνώμης. Οι στρογγυλεύσεις πάντα είναι ανώδυνες.
