Αριστα έπραξε ο Αλέξης Παπαχελάς και έδωσε λόγο το 2026 στον βασικό δολοφόνο της «17 Νοέμβρη». Δεν είναι μόνον οι αποκαλύψεις που έρχονται στο φως, όπως η δραματική κατάσταση της ΕΛ.ΑΣ. στη δεκαετία του 1980, είναι κυρίως η ανάκληση στη μνήμη μας πτυχών της δράσης της συγκεκριμένης οργάνωσης. Μετά την τελευταία εκπομπή, μια παρέα φίλων από τα πολύ παλιά, που συνεννοούμαστε με τα μάτια, ανοίξαμε τα τεφτέρια από το παρελθόν και το ξημερώσαμε, συζητώντας για δολοφονίες της οργάνωσης που μας προκάλεσαν σωρεία ερωτημάτων.
Το 1992 η ΕΛ.ΑΣ. είχε μπροστά της το βαν με τους τρομοκράτες και κάποια στιγμή το έχασε. Μέσα στο βαν, όπως αποδείχθηκε μετέπειτα στη δίκη, βρίσκονταν όλα τα επιφανή μέλη της οργάνωσης 17Ν.
Ενας φίλος άνοιξε την υπόθεση της δολοφονίας του εκδότη Νίκου Μομφεράτου και του οδηγού του, Παναγιώτη Ρουσέτη. Η επίσημη θέση της 17Ν ήταν πως τον εκτέλεσαν διότι είχε συνεργαστεί με τη χούντα. Σημειωτέον πως η δολοφονία διεπράχθη τον Φεβρουάριο 1985, ενώ η χούντα κατέρρευσε το καλοκαίρι του 1974. Στη δολοφονία, που έγινε εργάσιμη μέρα στο Κολωνάκι, συμμετείχε, σε διάφορα πόστα, σχεδόν όλος ο μηχανισμός της τρομοκρατικής οργάνωσης. Δεδομένων των συνθηκών, ήταν πολύ υψηλό το ρίσκο να δολοφονήσουν έναν εκδότη για κάτι που έκανε πριν από έντεκα χρόνια. Πολλά τα ερωτήματα και η συζήτηση πήγε στη δολοφονία του Τσάντες και του οδηγού του, Βελούτσου.
Εδώ θυμηθήκαμε τα ρεπορτάζ της εποχής, Νοέμβριος 1983, στα οποία κυριαρχούσε το ερώτημα πώς γνώριζαν οι δολοφόνοι την ιδιότητα του Τσάντες, καθώς ήταν πρόσφατη η άφιξή του στην Αθήνα. Και τα σενάρια τότε έδιναν κι έπαιρναν για μυστήριες διασυνδέσεις που εξήπταν τη φαντασία των πολιτών. Και εμείς, 43 χρόνια μετά, είχαμε την ίδια απορία. Η συζήτηση άλλαξε χαρακτήρα, έγινε ευτράπελη, όταν έθεσα στην παρέα το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ (Μάρτιος 1992), όταν η ΕΛ.ΑΣ. είχε μπροστά της το βαν με τους τρομοκράτες –κατόπιν πληροφορίας αδρότατα πληρωμένης– και κάποια στιγμή το έχασε. Μέσα στο βαν, όπως αποδείχθηκε μετέπειτα στη δίκη, βρίσκονταν όλα τα επιφανή μέλη της οργάνωσης. Το φιάσκο αυτό έγινε και νούμερο σε σατιρική τηλεοπτική εκπομπή. Υστερα από τόσα χρόνια, η μνήμη είναι στεγνή από συναίσθημα. Το μυαλό κρίνει ψυχρά τα γεγονότα, όσο ειδεχθή και αν είναι. Οι συγγενείς, όμως, πονούν.
