Δεν θέλουν πόλεμο οι Ιρανές που βγήκαν με κίνδυνο της ζωής τους να διαδηλώσουν πριν λίγες εβδομάδες. Ούτε οι Παλαιστίνιοι που απαλείφονται από προσώπου γης. Ούτε όσοι έχουν αφήσει το Ισραήλ και ζουν στο εξωτερικό υφιστάμενοι έναν παροξυσμό μίσος και την απροκάλυπτη επάνοδο εκείνης της ελάχιστα κρυμμένης απέχθειας για τους Εβραίους.
Δεν θέλουν πόλεμο αυτοί που πάνε στον πόλεμο. Στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας έχουν επιβεβαιωμένα χάσει τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Αν συνυπολογίσουμε τ’ αγόρια που δεν θα ξαναδούν ή που ακρωτηριάστηκαν καθώς και το ψυχικό τραύμα του ουκρανικού πληθυσμού, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.
Δεν θέλουν πόλεμο οι πολίτες της Ευρώπης και γι αυτό η απουσία στιβαρής ηγεσίας και συντονισμένης απάντησης υπέρ της ειρήνης είναι ανησυχαστική. Κανείς δεν θέλει να υπερκοστολογηθούν στοιχειώδη αγαθά, ν’ ανοίγει τ’ αντικοινωνικά δίκτυα και να εκτίθεται σ’ έναν οχετό τρομολαγνίας και παραπληροφόρησης. Δεν θέλουμε να βγουν χιλιάδες άνθρωποι στην προσφυγιά και τη μετανάστευση. Θα συμβεί, όμως, με προβλέψιμο τρόπο. Γιατί ακριβώς έτσι δημιουργούνται οι απάνθρωπα λεγόμενες «μεταναστευτικές ροές». Αυτό θα προκαλέσει νέες διαιρέσεις στις κοινωνίες μας.
Δεν θέλουν πόλεμο όσοι δεν διαθέτουν αποταμιεύσεις επαρκώς υψηλές ώστε να κοιμούνται ήσυχα βρέξει χιονίσει. Ειδικά οι Έλληνες, που έχουν χαμηλούς μισθούς και ανύπαρκτες αποταμιεύσεις, τρέμουν τον πληθωρισμό. Παράλληλα, στην Ευρώπη, έχουμε την αίσθηση πως ουδέποτε ερωτηθήκαμε για την εκτροπή των δαπανών προς τα εξοπλιστικά, ενώ στην υγεία, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση επιφυλάσσονται μόνον περικοπές. Επειδή όλα έγιναν γρήγορα και η Ευρώπη έλαβε τον άχαρο ρόλο της ακάλεστης στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων που, όμως, καλοπιάνει όσους την περιφρονούν, εμείς οι πολίτες, δεν ερωτηθήκαμε ποτέ τι θέλουμε να χρηματοδοτούμε με τους υψηλούς φόρους μας.
Ούτε οι Αμερικανοί θέλουν πόλεμο. Εξέλεξαν τον υποψήφιο που υποσχέθηκε ότι η χώρα τους θα ξέμπλεκε απ’ όλ’ αυτά. Τι μάς νοιάζουν εμάς τοποθεσίες που δεν τις βρίσκουμε στον χάρτη; έλεγε. Τέρμα οι άσκοπες στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι νέοι στα φέρετρα με την αστερόεσσα. Τούς έταξε χαμηλές τιμές στα τρόφιμα και στα σπίτια-αυτό, δηλαδή, που καίει έναν φυσιολογικό άνθρωπο που δεν ξέρει πού πέφτει η Τεχεράνη. Αντί γι αυτό, κέρασε πόλεμο. Ο πόλεμος διευρύνει το κενό μεταξύ απλών ανθρώπων και οικονομικών ελίτ περιφρονώντας τις αγωνίες των πρώτων.
Ας θυμηθούμε τον Μπρέχτ και το έργο Μάνα Κουράγιο/Χρονικό από τον 30τη πόλεμο. Η μάνα ακολουθεί τα στρατεύματα μ’ έναν αραμπά-καντίνα και μοσχοπουλάει την πραμάτεια της. Δεν υπάρχει πράγμα που να μην εμπορεύεται ανάμεσα στα χαρακώματα. «Ωραίο πράγμα η ειρήνη, αλλά δεν έχει λεφτά». Υπάρχει μία μερίδα ατόμων εντελώς ξεκομμένη από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Άτομα που δεν πιάνουν σήμα μ’ όλους εμάς, γιατί τούς έχει επιτραπεί να μην συνδέονται μαζί μας με κανέναν τρόπο-δεν πληρώνουν καν φόρο. Αυτά τα άτομα λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις ή δεν εναντιώνονται στον παραλογισμό, γιατί δεν χάνουν κάτι.
Κι ύστερα, οι «ηγέτες». Εμπλέκονται στον πόλεμο, μεθυσμένοι από εξουσία, συμβουλές και εγωπάθεια, όμως δεν μπλέκονται οι ίδιοι. Οι πόλεμοι στον 21ο αιώνα διεξάγονται με ντρόουνς και βόμβες. Τα σύγχρονα οπλικά συστήματα δημιουργούν ιλιγγιώδη απόσταση ανάμεσα στον λήπτη της απόφασης και τους υφιστάμενους τις συνέπειες. Στην επί γής κόλαση θα κληθεί να ζήσει ο άμαχος πληθυσμός. Στα χαρακώματα πάνε φτωχότεροι άνθρωποι που γύρευαν δουλειά στο στρατό ή όσοι αναγκάζονται να αμυνθούν.
