Την ημέρα που ξεκίνησε η επίθεση κατά του Ιράν έγραφα μεταξύ άλλων ότι περιμένω τις πρώτες διαδηλώσεις συμπαράστασης στο καθεστώς των μουλάδων. Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Υπάρχουν συμπολίτες μας με το όπλο παρά πόδα, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βαδίσουν έως την αμερικανική πρεσβεία για να καταγγείλουν τον ιμπεριαλισμό. Απολαμβάνουν να συλλαβίζουν ρυθμικά τη λέξη, σαν να προσεύχονται σε κάποιον θεό ομνύοντας στις εντολές του. Εννοείται πως τα πνευματικά δικαιώματα του ιμπεριαλισμού ανήκουν στην Αμερική που τώρα τα μοιράζεται με το Ισραήλ. Εννοείται επίσης πως στη λιτάνευση του αντιιμπεριαλιστικού λειψάνου συμμετέχουν συμπολίτες μας που είτε είναι κατάλοιπα της αριστερής μακαριότητας είτε τα τελευταία χρόνια εμπνέονται από υπερδεξιές εμμονές. Ο αντιιμπεριαλισμός στην Ελλάδα ταυτίζεται με τον αντιαμερικανισμό και τον αντισημιτισμό. Οι Ρώσοι είναι απλώς Ρώσοι που πολεμούν για τη Ρωσία τους ακόμη κι όταν εισβάλλουν στην Ουκρανία ή στη Γεωργία. Ησαν πάντως ελάχιστοι οι εκλεκτοί που την Κυριακή διαδήλωσαν υπέρ του Ιράν των μουλάδων. Ανέμιζαν σημαίες του Ιράν, επειδή όμως φαίνεται δεν βρήκαν αρκετές, κρατούσαν και παλαιστινιακές. Λογικό, αφού στην Παλαιστίνη της Χαμάς ξεκίνησε η αντίσταση του Ιράν κατά του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού με τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. Τότε ξεκίνησε αυτό που ζούμε σήμερα. Ας μη γελιόμαστε.
Οι ζηλωτές του αντιιμπεριαλισμού μπορεί να κάνουν φασαρία, μπορεί να τα σπάνε ή να πετούν καμιά μολότοφ, όμως παραμένουν στο περιθώριο. Το ερώτημά μου είναι αν οι αντιλήψεις τους περιορίζονται σε αυτό που φαίνεται ή αν είναι διάχυτες, έστω και υποσυνείδητα, στη λεγόμενη σιωπηρή πλειοψηφία. Με άλλα λόγια στην πλειονότητα της κοινής γνώμης. Μπορεί να είναι υπέρ της δημοκρατίας, μπορεί να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών, όμως, εντέλει, αυτό που επικρατεί είναι η απέχθεια που προκαλούν οι βόμβες των Αμερικανών και των Ισραηλινών. Τι γίνεται αυτή τη στιγμή στο Ιράν; Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου το γλεντάνε. Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε εμείς είναι να μην μπλέξουμε. Συμφωνώ ότι το καλύτερο είναι να μην μπλέξουμε. Η απορία μου είναι όταν αυτή η στάση –απολύτως θεμιτή κατά τα άλλα– γίνεται ψυχολογικό σύνδρομο το οποίο υπόκειται στο αντιιμπεριαλιστικό μας πλέγμα. Αν ο μη γένοιτο μπλέξουμε σ’ αυτό θα φταίνε οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί οι οποίοι έσπειραν το χάος σε όλη τη Μέση Ανατολή. Φοβάμαι πολύ ότι ακόμη και ανομολόγητα η άποψη της πλειονότητας των συμπολιτών μας εκεί καταλήγει. Δεν έχουμε απαλλαγεί από την αμφίσημη σχέση μας με τη Δύση. Θέλουμε να λεγόμαστε δυτικοί για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ακριβώς δυτικοί. Και παραβλέπουμε ότι το αντίπαλον δέος της Δύσης είναι διάφοροι τύραννοι, θεοκράτες, τρομοκράτες που μισούν τη δημοκρατία. Ακόμη και σ’ αυτό μας σώζει η ελαφρότητά της, η έλλειψη σοβαρότητας.
