Μεγάλο ενδιαφέρον θα είχε να γνωρίζει κανείς τι σκέπτονται στο Πεκίνο καθώς εξελίσσεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Οι Κινέζοι έχουν δείξει ότι είναι συστημικοί παίκτες και δεν τους αρέσουν οι διεθνείς αναταράξεις, που θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια αλλά και τη δική τους οικονομία. Το Ιράν είναι επίσης ένας στενός στρατηγικός τους σύμμαχος, τον οποίο σίγουρα δεν θέλουν να βλέπουν να αποδυναμώνεται τόσο θεαματικά μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Πεκίνο μοιάζει όμως ταυτόχρονα να μην μπορεί να κάνει κάτι αποτελεσματικό, είτε από πλευράς αεράμυνας είτε από πληροφορίες, προκειμένου να προστατεύσει το καθεστώς στην Τεχεράνη. Κάθε μέρα που περνάει, είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον έχει την απόλυτη κυριαρχία των κινήσεων και μεγάλο «οπλοστάσιο» επιλογών. Ειδικά μάλιστα όταν συνεργάζεται στενά με το Ισραήλ, που αποδεικνύει συνεχώς πως βρίσκεται σε άλλο επίπεδο από πλευράς συλλογής πληροφοριών, μυστικών επιχειρήσεων και νέων τεχνολογιών.
Η Κίνα διαθέτει όμως στρατηγική υπομονή, δεν διακατέχεται από την παραδοσιακή βιασύνη των Αμερικανών να βρουν λύσεις σε άλυτα ζητήματα. Το πιθανότερο είναι πως περιμένει τις ΗΠΑ να ξοδέψουν συμμαχίες, πυρομαχικά και πολλά χρήματα σε έναν ακόμη πόλεμο διαρκείας. Τα πολλά μέτωπα που έχει ανοίξει ο Τραμπ, στη Βενεζουέλα, στη Γροιλανδία και τώρα στο Ιράν, απορροφούν ενέργεια και πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο.
Ο πρόεδρος Σι έχει πάντως τα δικά του προβλήματα να αντιμετωπίσει· και δεν είναι λίγα. Η κινεζική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κατάσταση της παγκόσμιας. Ο Σι έχει αποκεφαλίσει σε πολύ μικρό διάστημα την ανώτατη ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζεται χρόνο για την ανασύνταξή τους αν έχει όντως στο μυαλό του την Ταϊβάν για το 2027. Αυτό που προφανώς θα εύχεται είναι να υποστούν μια αιμορραγία μεγάλης διάρκειας οι ΗΠΑ, που θα τις εξασθενίσει.
Το παράδοξο όμως είναι πάντοτε το πώς διαδοχικοί Αμερικανοί πρόεδροι διακηρύσσουν την πρόθεσή τους να επικεντρωθούν στην Απω Ανατολή, εννοώντας την απειλή της Κίνας ως ανερχόμενης δύναμης, και στη συνέχεια τους ρουφάει κυριολεκτικά η Μέση Ανατολή. Μοιάζουν να είναι όμηροι της Ιστορίας, των παιχνιδιών, της επιρροής και του απίστευτου πλούτου που υπάρχει εκεί. Αυτό βλέπουμε και τώρα. Εναν πρόεδρο που εξελέγη με το σύνθημα των μηδενικών περιπετειών σε ξένες χώρες και με στοχοπροσήλωση στην Κίνα να έχει επικεντρωθεί σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
