Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ο ακριβής αριθμός, όμως άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε σχολείο του Ιράν που βομβαρδίστηκε. Ανάμεσά τους δεκάδες μικρά κορίτσια. Ο αριθμός τους έρχεται να προστεθεί σε άλλους αριθμούς που σηματοδοτούν την κατάλυση της ιερότητας της παιδικής ηλικίας. Ο κόσμος, που εν πολλοίς αυτή τη στιγμή ορίζεται από τις αποφάσεις ανεξέλεγκτων ανδρών άνω των 60, είναι ένα επικίνδυνο μέρος όπου καθημερινά σκοτώνονται ή κακοποιούνται παιδιά.
Στη Γάζα λαμβάνει χώρα το αδιανόητο. Ενα αγόρι κι ένα κορίτσι σκοτώνονται κάθε μέρα σε συνθήκες υποτιθέμενης εκεχειρίας (αυτό με στοιχεία έως τον Ιανουάριο του 2026, Unicef, During Gaza’s Ceasefire Children Keep Being Killed). Για την ακρίβεια, η Unicef δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς πόσοι ανήλικοι (!) Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της εκεχειρίας. Υπολογίζουν πως μάλλον τα σκοτωμένα παιδιά είναι περισσότερα. Στη διάρκεια του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες παιδιά και τουλάχιστον χίλια μωρά (Unicef, Two Years Of Hellish War Have Devastated Gaza’s children). Δεν ξέρουμε πόσοι ανήλικοι Παλαιστίνιοι θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια ή πέθαναν από την πείνα.
Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο που υιοθετήθηκε το 1989 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και μοιάζει ήδη παλιό, ένα κουρέλι πεταμένο στο καλάθι της ανακύκλωσης. Η χώρα μας έχει κυρώσει τη Σύμβαση με νόμο. Eίναι, υποτίθεται, η πιο αποδεκτή σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού παγκοσμίως. Το δεσμευτικό κείμενο αναγνωρίζει την ευαλωτότητα του παιδιού και το δικαίωμά του σε τροφή, νερό και παιχνίδι. Ολ’ αυτά κουρελιάζονται στον 21ο αιώνα.
Η επιθυμία συμμόρφωσης προς το διεθνές δίκαιο έχει απροσχημάτιστα πεταχτεί στα σκουπίδια. Η εξουσία, η ισχύς, ο φόβος, αυτά μετράνε. Η εκτελεστότητα τέτοιων κειμένων (δηλαδή η ικανότητά τους να εφαρμόζονται) μοιάζει αφελής, επιφανειακή ψευδοδέσμευση από το παρελθόν. Γύρω μας πέφτουν βόμβες. Λέει, όμως, στο άρθρο 6 (παρ. 2) η διεθνής Σύμβαση που ατύχησε στο σημείο διεπαφής μεταξύ νομοθετημένης πρόθεσης και πραγματικότητας: «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη μέρη εξασφαλίζουν, στο μέτρο του δυνατού, την επιβίωση και την ανάπτυξη του παιδιού». Το κλειδί της εποχής μας είναι η φράση «στο μέτρο του δυνατού». Εκεί βρίσκεται και το νομικό ενδεχόμενο της απόλυτης ανηθικότητας: μπορεί να μην μπορούμε να προστατέψουμε παιδιά.
Κι αν δεν σκοτωθείς, μπορεί να μεγαλώσεις κουβαλώντας ένα τεράστιο τραύμα. Οι προοπτικές σου για εκπαίδευση και υγιή ανάπτυξη υποθηκευμένες από την κούνια. Μπορεί να καταφέρεις να φτάσεις στην πρώτη νεότητά σου και να γίνεις στρατιώτης (όπως τόσοι νέοι Ουκρανοί και Ρώσοι που τους αλέθει η πολεμική μηχανή) ή μαχητής ή τρομοκράτης ή πάμφτωχος νέος ενήλικος με άγριο μετατραυματικό στρες ή πρόσφυγας.
Ομως, ούτε στην ειρήνη δεν είναι ασφαλή τα παιδιά. Στην Αμερική, που υπέγραψε, αλλά δεν έχει κυρώσει τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (βλ. UN Treaty Body Database, Ratification Status United States of America), η δυσωδία από τα αρχεία του Νεοϋορκέζου χρηματιστή και καταδικασμένου παιδόφιλου Επσταϊν δεν υποφέρεται (να θυμίσουμε ότι ο Επσταϊν δήλωσε ένοχος για εξώθηση ανήλικης σε πορνεία!).
Η διερεύνηση εγκλημάτων σεξουαλικής βίας και εκμετάλλευσης παιδιών γίνεται μ’ εμπόδια, αφού εμπλέκει πανίσχυρους άνδρες και ορισμένες συνεργούς. Μοιάζει με δυστοπικό μυθιστόρημα: κάποιοι διεφθαρμένοι υπερπλούσιοι μετέβαιναν με ελικόπτερα στο νησί της σαπίλας, αντάλλασσαν μέιλ για άγρια πάρτι, έκλειναν συμφωνίες και διασκέδαζαν με παιδιά.
Ηταν σίγουροι πως κανείς δεν θα τους έπιανε – και είχαν δίκαιο. Υπάρχουν εισοδήματα που σου επιτρέπουν να κάνεις του κεφαλιού σου. Αυτές τις μέρες αντί για περισσότερο φως στα ηθικά έκπτωτα δίκτυα της χρηματοοικονομικής και πολιτικής «ελίτ», η ηγεσία των ΗΠΑ προτεραιοποιεί τους βομβαρδισμούς κάπου πολύ μακριά.
