Η δυσπιστία είναι δικαιολογημένη. Πρώτον, είναι ο χαρακτήρας του Τραμπ. Κυκλοθυμικός, κυρίως όμως αναξιόπιστος. Υπόσχεται ότι θα συνεχίσει τον πόλεμο ώσπου να επιτευχθούν οι στόχοι του, όμως δεν ξέρουμε ποιοι ακριβώς είναι. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι κοιμάται και ξυπνάει με το φάντασμα της δημοκρατίας που θα αγκαλιάσει το Ιράν και θα το βγάλει από το σκοτάδι της Ιστορίας. Δεύτερον, είναι η ιστορική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών. Η Αμερική προσπάθησε να κάνει εξαγωγή δημοκρατίας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Απέτυχε διότι η δημοκρατία δεν είναι εξαγώγιμο προϊόν. Στο Ιράν των 90 εκατ. υποτίθεται ότι στόχος του Τραμπ είναι να δώσει χώρο στις κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν τη δημοκρατία για να ανατρέψουν το θεοκρατικό καθεστώς. Πώς θα το κάνει αυτό, όμως, παραμένει άγνωστο. Θα εξοπλίσει και θα εκπαιδεύσει αντιστασιακές ομάδες ικανές να συγκρουστούν με τους Φρουρούς της Επανάστασης; Αυτό, πολύ φοβάμαι ότι δεν γίνεται μέσα σε τέσσερις εβδομάδες. Θα στείλει ο ίδιος στρατεύματα στο έδαφος; Ο μοχθηρός γέρων βγήκε από τη μέση, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει εμφανιστεί κανείς που θα μπορούσε να εκφράσει τις κοινωνικές δυνάμεις της απελευθέρωσης. Ποιος άκουσε τις κραυγές θριάμβου στην Τεχεράνη όταν μεταδόθηκε η είδηση του θανάτου του συνομιλητή του Αλλάχ; Απ’ αυτήν την άποψη η θέση του Ισραήλ είναι πολύ πιο κατανοητή. Το Ισραήλ θέλει να εξουδετερώσει ένα καθεστώς που απεργάζεται την καταστροφή του.
Υπάρχει περίπτωση ενδόρρηξης του καθεστώτος; Προς το παρόν αυτό που βλέπουμε είναι μια Λερναία Υδρα η οποία χτυπάει ό,τι σταθεί μπροστά της. Από παραδοσιακούς συμμάχους της στην περιοχή έως χώρες όπως η Κύπρος, που παραμένουν ουδέτερες. Ενα τέρας το οποίο δεν περιμένει βοήθεια από πουθενά. Και χτυπάει με ό,τι δυνάμεις διαθέτει και όπου βρει. Η σιιτική τρομοκρατία έχει ως γνωστόν πολλά πλοκάμια στις ευρωπαϊκές χώρες. Θα έρθει η στιγμή που οι ομάδες του καθεστώτος, αν δουν ότι οι δυνάμεις τους εξαντλούνται, θα στραφεί η μία εναντίον της άλλης; Κοινώς, η στιγμή ενός πολέμου όλων εναντίον όλων, από έμπειρους πολεμιστές που, αν μη τι άλλο, έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να σκοτώνουν; Δεν ενδιαφέρει ποσώς η τύχη του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές. Ενδιαφέρει, αντιθέτως, αυτό που εκπροσωπεί ο Τραμπ ως ηγέτης του Δυτικού κόσμου. Αν μια αποτυχία της απελευθέρωσης του Ιράν προστεθεί στις προηγούμενες των νεοσυντηρητικών, ο Δυτικός κόσμος κινδυνεύει να χάσει όση αξιοπιστία τού έχει απομείνει. Τη λέξη απελευθέρωση χρησιμοποίησε ένας Ιρανός που ζει στην Αθήνα για να την αντιπαραβάλει στη λέξη «εισβολή». Αναρωτιέμαι αν τη λέξη τη χρησιμοποιούν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου όταν συνομιλούν μεταξύ τους.
