Δεν δόθηκε το Νομπέλ Ειρήνης στον Ντόναλντ Τραμπ και ιδού τα αποτελέσματα. Αστειευόμαστε, φυσικά, διότι δεν βγαίνει αλλιώς. Η εποχή αυτή έχει κάτι βαρύ, παρά τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες που χαρακτηρίζουν την καθημερινότητά μας. Εχει κάτι βαρύ διότι είναι, έπειτα από τόσα χρόνια, μια εποχή πολέμου. Και δεν μιλάμε για τοπικό πόλεμο. Βέβαια, η κλιμάκωση που ζούμε έπειτα από τα χτυπήματα που εξαπολύθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν (το οποίο, φυσικά, απάντησε προς διάφορες κατευθύνσεις) ήταν αναμενόμενη. Οταν όμως συμβαίνει είναι και ένα σοκ.
Το σοκ έγκειται και στο ότι δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά ένα κάποιο σχέδιο εκ μέρους του Τραμπ για την επόμενη ημέρα.
Ουδείς σώφρων άνθρωπος τρέφει την παραμικρή συμπάθεια προς το αδιανόητα τυραννικό ιρανικό καθεστώς, ούτε θα θρηνήσουμε για τον θάνατο του Χαμενεΐ ή και του πρώην προέδρου Αχμεντινετζάντ. Αμφότεροι υπήρξαν σκοταδιστές και σφαγείς. Σε κάμποσες πόλεις του Ιράν, απλοί πολίτες πανηγύριζαν μάλιστα.
Το θέμα είναι ότι ο απλός Ιρανός, που έχει καταπιεστεί αφόρητα, εκείνος κι εκείνη που χρόνια τώρα ασφυκτιούν στη χώρα τους, ήδη πρέπει να νιώθουν μιαν άλλη απειλή να κρέμεται από πάνω τους. Και ότι αυτή η απειλή έρχεται από τον λεγόμενο προηγμένο κόσμο.
Οταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, πολλοί είπαμε ότι «συνέβη το αδιανόητο». Οχι πια. Αυτό που λογιζόταν ως αδιανόητο γίνεται όλο και περισσότερο κομμάτι μιας κανονικότητας. Διεθνούς, αν όχι παγκόσμιας.
Αυτό που ξεκίνησε με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου το μέτωπο δεν ήταν πλέον κάπου αλλού, μακριά από τους αμάχους, αλλά οι ίδιες οι πόλεις έγιναν το μέτωπο, συνεχίζεται με άλλη μορφή σήμερα.
Στέκομαι σε μία παράμετρο: επί προεδρίας Ομπάμα, εστάλησαν καταδρομείς στο Αφγανιστάν, με ό,τι αυτό σήμαινε για την επικινδυνότητα της αποστολής, για να εξοντώσουν τον Οσάμα μπιν Λάντεν. Σήμερα ο Χαμενεΐ και άλλοι Ιρανοί αξιωματούχοι εξοντώθηκαν με τεχνολογικά χτυπήματα ακριβείας. Δίχως την άμεση συμμετοχή ανθρώπων.
Προφανώς και εκείνη η επιχείρηση ήταν εντελώς διαφορετικής τάξεως: ο στόχος ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος ζούσε μυστικά σε ένα κράτος που η υπερδύναμη δεν είχε διάθεση να χτυπήσει. Αρα εκεί ο ανθρώπινος παράγοντας ήταν ζωτικής σημασίας: μια μικρή, ευέλικτη ομάδα ειδικά εκπαιδευμένων στρατιωτών έπρεπε να κάνει τη «βρωμοδουλειά» διακριτικά και αθόρυβα.
Αντιθέτως, η επίθεση στο Ιράν συνδύαζε τη στοχοποίηση ενός ανθρώπου (του Χαμενεΐ) σε συνδυασμό με ένα ευρύτερο, πολλαπλό χτύπημα στις κρατικές υποδομές. Στην ίδια τη χώρα ουσιαστικά. Αν με τον Οσάμα έπρεπε να γίνει αθόρυβα, εδώ έπρεπε να γίνει με τον μεγαλύτερο δυνατό κρότο. Και απρόσωπα.
Μην ξεχνάμε πάντως ότι και στον κατά τα άλλα πιο «παραδοσιακό», «προσωπικό» πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας, τα απρόσωπα drones δίνουν τον τόνο.
Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό με το Ιράν. Δεν έχουμε πάντως λόγο να αισιοδοξούμε.
ΥΓ.: Η στήλη παρακολουθεί βιβλία, αλλά οι εξελίξεις τη ζόρισαν αρκετά για να διαβάσει με την απαιτούμενη συγκέντρωση…
