Τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν τις τελευταίες μέρες αναδεικνύουν τα αδιέξοδα, ιδεολογικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά, όλων αυτών που είναι διαπαιδαγωγημένοι να στέκονται αμήχανοι ενώπιον μιας κρίσης. Μπλοκάρει το μυαλό τους αλλά και όλο εκείνο το «σύστημα» το οποίο μας βοηθά να αξιολογούμε καταστάσεις και να τοποθετούμαστε. Φυσικά, όταν οι διακυβεύσεις είναι μείζονες, τότε είναι επόμενο και η στάση μας δίπλα στη μια ή την άλλη πλευρά να προκαλεί συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις τις οποίες πολλοί δεν τις αντέχουν. Η σιωπή είναι βολική και ακόμα πιο βολική είναι η διατύπωση του γνωστού «ναι μεν, αλλά…».
Εδώ και αρκετές ώρες στο Διαδίκτυο, και όχι μόνο, έχουν εμφανιστεί αυτοί που υποστηρίζουν πως απεχθάνονται τους αγιατολάδες, αλλά καταδικάζουν και την επέμβαση των ΗΠΑ. Με επιχειρήματα υποστηρίζουν και τα δύο σκέλη της άποψής τους, όμως όταν τους ρωτάς το «διά ταύτα» βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να δώσουν μια απάντηση. Δεν θέλουν ή δεν μπορούν να βάλουν στη ζυγαριά το κομβικό δίλημμα και να τοποθετηθούν επάνω σε αυτό: είναι υπέρ της παραμονής του θεοκρατικού καθεστώτος στην εξουσία ή τάσσονται υπέρ της ανατροπής του; Ανάλογα με την απάντηση που θα δώσουν θα υπάρξει και μια δεύτερη ερώτηση. Διότι αν τελικά αποφασίσουν πως το καθεστώς, παρόλο τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του, είναι καλύτερα να μην ανατραπεί, τότε η συζήτηση θεωρείται λήξασα. Αν όμως προκρίνουν την ανατροπή του, η επόμενη ερώτηση είναι πώς θα γίνει αυτό. Και από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα που τους φέρνουν στη γνωστή αμηχανία.
Ενα θεοκρατικό καθε- στώς που θεωρεί ιερα- ποστολικό καθήκον του την εξαφάνιση ενός άλλου κράτους από τον χάρτη πρέπει να ανατραπεί καθώς απο- τελεί παράγοντα απο- σταθεροποίησης ολό- κληρης της περιοχής.
Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, και ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει αποσαφηνίσει τον στρατηγικό του στόχο. Είναι η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ή η επίτευξη μιας συμφωνίας για το πυρηνικό οπλοστάσιό του; Ετσι, ο καθένας μπορεί να εικάζει ό,τι θέλει. Υπάρχει δε και το προηγούμενο της Βενεζουέλας όπου το καθεστώς Μαδούρο ζει και βασιλεύει, με τον Μαδούρο όμως στις φυλακές των ΗΠΑ. Ετσι, όταν έχεις απέναντί σου μια νεφελώδη στρατηγική είναι δύσκολο να πάρεις μια ξεκάθαρη θέση, χωρίς το ρίσκο της εν συνεχεία διάψευσης και απογοήτευσης. Η ικανοποίηση για τη σύλληψη του Μαδούρο έμεινε ανολοκλήρωτη.
Ομως, στην υπόθεση του Ιράν υπάρχουν κάτι πολύ χοντρά γράμματα, που δεν μπορούμε να τα προσπεράσουμε. Ενα καθεστώς που δολοφόνησε εν ψυχρώ, μέσα σε λίγες μέρες, χιλιάδες αντιφρονούντες δεν αξίζει καμιά διαπραγμάτευση που θα οδηγούσε στην επιβίωσή του. Οποιαδήποτε συμφωνία και να συνάψει θα είναι προσχηματική, υπό το κράτος των βομβαρδισμών και συν τω χρόνω θα την παραβιάσει. Ενα θεοκρατικό καθεστώς που θεωρεί ιεραποστολικό καθήκον του την εξαφάνιση ενός άλλου κράτους από τον χάρτη πρέπει να ανατραπεί καθώς αποτελεί, όπως έχει αποδειχθεί, παράγοντα αποσταθεροποίησης ολόκληρης της περιοχής. Και εδώ δεν υπάρχει «ναι μεν, αλλά». Η απάντηση αφορά τις αξιακές μας συντεταγμένες.
