Αν δεν εκστόμιζε κάτι ανάλογο ο Ελληνας πρωθυπουργός θα λέγαμε ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία είναι επιρρεπής στην περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου. Δύο φορές στον 20ό αιώνα αιματοκύλισε τον κόσμο, παρά τις όποιες πρόνοιες αυτού του δικαίου υπήρχαν τότε.
Επομένως, δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση ότι ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς απαξίωσε όλες τις νομικές διαδικασίες που έπρεπε να προηγηθούν της αμερικανο-ισραηλινής επέμβασης στο Ιράν: σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας, δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών κ.λπ. Βεβαίως είχε δίκιο, επισημαίνοντας τη βαναυσότητα του θρησκευτικού καθεστώτος, την καταπίεση του πληθυσμού, τους απάνθρωπους βασανισμούς αντιφρονούντων, τις δολοφονίες χιλιάδων πολιτών, εξαγωγή τρομοκρατίας κ.ά. Πρόκειται για ένα καθεστώς που έπρεπε να πέσει, αλλά ισχύει πάντα η προσευχή του Γιώργου Σεφέρη: «Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου».
Οταν λέμε «όχι μ’ αυτούς», δεν εννοούμε τον αλλοπρόσαλλο Αμερικανό πρόεδρο ή τον ακροδεξιό πρωθυπουργό του Ισραήλ. Εννοούμε «όχι μ’ αυτούς τους όρους», που δείχνουν απίστευτη προχειρότητα. Σε μία από τις πολλές επιφοιτήσεις που είχε ο Ντόναλντ Τραμπ, ζήτησε από τις μονάδες ασφαλείας του Ιράν να παραδώσουν τα όπλα. Να τα παραδώσουν, αλλά σε ποιον; Να τα πετάνε στον αέρα για να τα πιάνουν τα αμερικανικά βομβαρδιστικά;
Εκτός αυτού οι περισσότεροι που φέρουν όπλα εκεί είναι μεγα-φονιάδες. Υπάρχουν στο Ιράν συγγενείς θυμάτων που δολοφονήθηκαν από το καθεστώς, άνθρωποι που βασανίστηκαν σε μπουντρούμια, άλλοι που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν αδίκως. Ολοι αυτοί, καλώς ή κακώς, θέλουν να πιουν το αίμα των καταπιεστών τους, οι δε τελευταίοι ξέρουν ότι άοπλοι θα λιντσαριστούν. Ποιος θα παραδώσει όπλα, με τι εγγυήσεις και από ποιον; Από τους σερβιτόρους του Μαρ-α-Λάγκο;
Η πιο πιθανή εξέλιξη είναι ένας αιματηρός εμφύλιος με όλα τα συμπαρομαρτούντα: προσφυγικές ροές, αστάθεια στο διεθνές εμπόριο, αφού κάποιες από τις πολιτοφυλακές που θα ξεπηδήσουν θα ελέγχουν τα Στενά του Ορμούζ κ.λπ. Ακόμη κι αν καταφέρουν να τοποθετήσουν κάποιον σαν τον περιφερόμενο γιο του σάχη, αυτός θα πρέπει να επιβάλει στυγνότερη δικτατορία για να επιβληθεί. Μπορεί η πλειονότητα των Ιρανών να απεχθάνεται το καθεστώς, αλλά αυτό δεν θα επιζούσε επί σχεδόν πενήντα χρόνια χωρίς τη στήριξη ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού, που έχει τακτοποιήσει τη ζωή του δι’ αυτού.
Γι’ αυτό οι διαδικασίες μετράνε, ακόμη και αυτές του ισχνού διεθνούς δικαίου που έχουμε. Σπανίως είναι αποτελεσματικές, αλλά τουλάχιστον ποτέ δεν ήταν καταστροφικές. Σε αντίθεση με τις επιφοιτήσεις των «Μεγάλων»…
