Εδώ και πολλές δεκαετίες η εκτέλεση ενός φάουλ έξω από την αντίπαλη περιοχή έχει εξελιχθεί σε επιστήμη. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι σχετικοί σπεσιαλίστες, οι οποίοι ξοδεύουν εκατοντάδες επιπλέον εργατοώρες στις προπονήσεις τους ώστε να τελειοποιήσουν το χτύπημά τους. Οπως εξηγούν οι ίδιοι, μεγάλη σημασία έχουν τα φάλτσα και στη συνέχεια η απότομη πτώση της πορείας της μπάλας, αφού ξεπεράσει το τείχος των αντιπάλων. Ετσι, το ιδανικό σημείο ενός χτυπήματος φάουλ βρίσκεται λίγα μέτρα έξω από το ημικύκλιο της περιοχής, ώστε η μπάλα να διαγράψει την κατάλληλη καμπύλη-μπανάνα προς τα αντίπαλα δίκτυα.
Για τους σπεσιαλίστες υψηλού επιπέδου, μια εκτέλεση φάουλ είναι κάτι σαν πέναλτι. Παίρνουν τη φόρα με καλά υπολογισμένα βήματα και χτυπούν την μπάλα, με πολύ συγκεκριμένη δύναμη, σε ένα ακριβώς υπολογισμένο σημείο της. Γνωρίζουν με κλειστά μάτια πού θα πάει. Αυτό που δεν μπορεί να γνωρίζουν είναι τις ικανότητες του αντίπαλου τερματοφύλακα και τον παράγοντα τύχη.
Η τέχνη της εκτέλεσης φάουλ από τον Βραζιλιάνο Ντίντι, της μακρινής δεκαετίας του 1950, στον Μισέλ Πλατινί και τον Ζουνίνιο, στον Ζίκο και τον Μπέκαμ.
Ο πρώτος διδάξας την άψογη εκτέλεση φάουλ ήταν ο Βραζιλιάνος χαφ Ντίντι, της μακρινής δεκαετίας του 1950. Στη σχετικά νεότερη εποχή, δύο είναι τα ονόματα που κυριαρχούν, του Μισέλ Πλατινί και του Ζουνίνιο, ο οποίος έβρισκε δίκτυα και από τα 35 μέτρα. Από κοντά τους οι Ζίκο και Μπέκαμ. Ο Πλατινί έλεγε πως μόνον με την ιδέα του φάουλ, οι αμυντικοί φοβούνταν να μαρκάρουν δυνατά έξω από την περιοχή – ένα παράπλευρο όφελος για την ομάδα του.
Για τον Ζίκο κυκλοφορεί ένας μύθος. Οταν μεταγράφηκε σε ιταλική ομάδα, στην πρώτη προπόνηση άρχισε να προπονείται στα φάουλ. Ομως τα πρώτα δέκα συνεχόμενα χτυπήματα πήγαν όλα στο δοκάρι και όχι στο παραθυράκι της εστίας, όπως θα έπρεπε. Απόρησε, διότι η φόρα που έπαιρνε και η δύναμη που έδινε στην μπάλα ήταν σταθερές, όπως πάντα. Φώναξε, λοιπόν, τον υπεύθυνο του αγωνιστικού χώρου και του είπε πως η εστία του προπονητικού κέντρου είναι πιο χαμηλή από το κανονικό. Ο υπεύθυνος γέλασε, ο Ζίκο επέμεινε και τελικά αποδείχθηκε πως ο Βραζιλιάνος είχε δίκιο. Η εστία δεν είχε το σωστό ύψος.
