Την περασμένη εβδομάδα το τραμ έπιασε επιτέλους λιμάνι. «Μα η επέκταση του Πειραιά δεν λειτουργεί από το 2021;» θα αναρωτηθείτε, δικαίως, αγαπητοί αναγνώστες. Ελάτε όμως που στην αγαπημένη μας πατρίδα το εξωφρενικό είναι πολλές φορές ο κανόνας. Ο τερματικός σταθμός «Ακτή Ποσειδώνος» παρέμενε εκτός δικτύου γιατί το πλήθος εναέριων καλωδίων των τρόλεϊ και του τραμ στην περιοχή εγκυμονούσε κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, αλλά κανείς δεν είχε ασχοληθεί με το… ασήμαντο αυτό θέμα για τέσσερα ολόκληρα χρόνια… Διαβάζω ότι με πρωτοβουλία του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών Κωνσταντίνου Κυρανάκη ξηλώθηκαν τα καλώδια των τρόλεϊ και το τραμ έφθασε επιτέλους στο λιμάνι του Πειραιά.
Για να γιορτάσω το γεγονός είπα να δοκιμάσω την εμπειρία. Επωφελούμενος της ηλιόλουστης ημέρας έκανα τη βόλτα μου στο πάντα νοικοκυρεμένο και γεμάτο ζωή κέντρο της πόλης και στη συνέχεια επιβιβάστηκα στο τραμ στη νεοσύστατη αφετηρία της Ακτής Ποσειδώνος και ομολογώ ότι μου προκάλεσε θετική έκπληξη ο συνωστισμός εντός του συρμού. Αν έδινα σημασία στα σχόλια που κατά καιρούς διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα ορκιζόμουν ότι η επέκταση του τραμ στον Πειραιά έχει στεφθεί από «παταγώδη αποτυχία». Ομως έχω εκπαιδευθεί στο τοξικό περιβάλλον της διαδικτυακής φλυαρίας και κυρίως στην επιθετική απαξίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς. Προφανώς τα ΜΜΜ στη χώρα μας έχουν πασιφανή προβλήματα, αλλά η πλειονότητα όσων τα ελεεινολογούν (συνήθως από χόμπι) δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
Οι δημόσιες συγκοινωνίες μας θα είναι σίγουρα «χάλια» όσο «χάλια» τις αντιμετωπίζουμε πολιτεία και κοινωνία.
Η χαρά μου για τη δημοφιλία της πειραϊκής γραμμής δεν κράτησε για πολύ. Οταν το τραμ έστριψε στην ενδοχώρα της πόλης, στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους με την κίνηση στις ώρες αιχμής, ο συρμός σχεδόν ακινητοποιήθηκε. Ενα όχημα που μετέφερε πολλές δεκάδες ανθρώπων σερνόταν με την υποτυπώδη ταχύτητα των μποτιλιαρισμένων Ι.Χ. τού συνήθως ενός και μοναδικού επιβάτη.
Αυτή είναι η μοίρα των δημόσιων συγκοινωνιών στην Ελλάδα. Τις υπονο-μεύουμε συστηματικά γιατί δεν τους δίνουμε τον χώρο που δικαιούνται, αποστερώντας τους το μοναδικό στρατηγικό πλεονέκτημα που έχουν έναντι των Ι.Χ.: μια δική τους λωρίδα κυκλο-φορίας, που θα τα καθιστούσε αντα-γωνιστικά έναντι των αυτοκινήτων. Ετσι, τα τραμ συχνά μποτιλιάρονται καθώς οι γραμμές τους παραβιάζο-νται από ορδές αυτοκινήτων, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις κατ’ όνομα «λεωφορειολωρίδες» και τα διπλοπαρκαρισμένα Ι.Χ. που μπλοκάρουν σε καθημερινή βάση (ατιμώρη-τα φυσικά) τη διέλευση εκατοντάδων λεωφορείων και τρόλεϊ.
Ας περιφρουρήσουν η κυβέρνηση και ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός τον ζωτικό χώρο του τραμ και των λεωφορείων (για να εξυπηρετηθούν ταχύτερα και καλύτερα τα εκατομμύρια που τα χρησιμοποιούν) και να έρθουμε μετά να συζητήσουμε για το πόσο πραγματικά «χάλια» είναι οι συγκοινωνίες μας.
