Δεν θυμάμαι αν πέρυσι είχα δει αφίσες που προσκαλούσαν στο συλλαλητήριο για τα Τέμπη. Φέτος στις κολόνες στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας έχουν την τιμητική τους. Οπως αυτές που σε παλαιότερους καιρούς, και όχι μόνον, διαφήμιζαν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις και υποτίθεται ότι τώρα έχουν απαγορευθεί για να αποφεύγεται η αφισορύπανση. Ας μην ξεχνάμε ότι στα χρόνια της Μεταπολίτευσης η θέση του αφισοκολλητή ήταν επαγγελματικά κατοχυρωμένη και αποτελούσε το πρώτο βήμα για όσους επιθυμούσαν να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική. Οχι, μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να σας απασχολήσω καταγγέλλοντας την αφισορύπανση. Είμαι βέβαιος ότι ο Δούκας των Αθηνών ήδη καταστρώνει με το επιτελείο του το σχέδιο της αποκαθήλωσης, το οποίο θα εφαρμοσθεί, υποθέτω, μετά το πέρας της εκδήλωσης, από αύριο που λένε. Εκείνο που φρονώ ότι πρέπει να μας ενδιαφέρει στην όλη υπόθεση είναι ότι οι αφίσες αυτές σηματοδοτούν τη μεταστροφή του ύφους του συλλαλητηρίου μέσα στη χρονιά που πέρασε. Πέρυσι κανείς δεν είχε προβλέψει ούτε το μέγεθος ούτε την ορμή του συλλαλητηρίου. Ηταν ένα βουβό ρεύμα που παρέσυρε όχι μόνον την οργή για το δυστύχημα και τον θάνατο τόσων ανθρώπων, αλλά και ένα μεγάλο μέρος από τα υλικά της κοινωνικής δυσαρέσκειας για την κυβέρνηση. Το απρόβλεπτο του μεγέθους και της ορμής δεν χωρούσε σε καμία αφίσα και κανένα σύνθημα δεν ήταν ικανό για να το εκφράσει. Η κ. Καρυστιανού, δίπλα στην κ. Κωνσταντοπούλου ακόμη πέρυσι τέτοια εποχή, ήταν το σύμβολο αυτής της δυσαρέσκειας με την οποία εύκολα μπορούσε να ταυτισθεί κανείς, ειδικά επειδή ήταν εκτός πολιτικής. Και το περυσινό συλλαλητήριο για τα Τέμπη εξέφραζε και τη δυσπιστία της κοινωνίας μας απέναντι στην πολιτική της εκπροσώπηση. Σημάδεψε τη φθορά της κυβέρνησης, όμως δεν βοήθησε καμιά αντιπολίτευση να θεραπεύσει την καχεξία της.
Επιμένω στην αφίσα. Διότι εκτός από τις αφηρημένες υπογραφές που υιοθετούν την πρόσκληση, η εκτύπωση και η διανομή μιας αφίσας προϋποθέτει μια στοιχειώδη οργάνωση. Και είναι αυτή η υποψία της οργάνωσης, η οποία εμφανίζεται χωρίς να αποκαλυφθεί ότι εντάσσει το σημερινό συλλαλητήριο στην κοινοτοπία της διαμαρτυρίας. Θα ωφεληθεί η κ. Καρυστιανού η οποία ελπίζει ότι μετά τις επόμενες εκλογές θα μπορεί να αγορεύει στη Βουλή; Θα ωφεληθεί η απόδοση δικαιοσύνης στη δίκη, η οποία θα αρχίσει εντός των ημερών; Αμφίβολο. Απλώς πολύ φοβάμαι ότι κι αυτή η μέρα θα έρθει να προστεθεί στη συλλογή μνημοσύνων της δημοκρατίας μας, που με την επανάληψη θαμπώνουν τη μνήμη και απομακρύνονται από την πραγματική αιτία που δημιούργησε την ανάγκη τους. Ολα αυτά τα γράφω πριν από το σημερινό συλλαλητήριο. Προσπαθώντας να καταλάβω αν μια τέτοια εκδήλωση γίνεται για να τιμήσει το πραγματικό πένθος για τα θύματα ή για να υπηρετήσει φιλοδοξίες που στην πραγματικότητα το διασύρουν.
