Η εικόνα ενός εκλεγμένου υπουργού που εισέρχεται σε δημόσιο νοσοκομείο και αντιμετωπίζει ύβρεις, προπηλακισμούς και απόπειρες παρεμπόδισης της επίσκεψής του δεν είναι απλώς ένα στιγμιότυπο πολιτικής έντασης. Είναι μια αχρείαστη δοκιμασία για την ποιότητα της ίδιας της δημοκρατίας από περιφερόμενους ακτιβιστές της συμφοράς. Οι επιθέσεις που δέχεται ο Αδωνις Γεωργιάδης κατά τις επισκέψεις του σε νοσοκομεία δεν αφορούν μόνο το πρόσωπό του, αλλά αφορούν το αυτονόητο δικαίωμα ενός εκλεγμένου μέλους νόμιμης κυβέρνησης να ασκεί τα καθήκοντά του. Σε μια συντεταγμένη πολιτεία δεν υφίσταται δίλημμα για το αν μπορεί ή δεν μπορεί ένας υπουργός να κυκλοφορεί ελευθέρως στους δημόσιους χώρους ευθύνης του. Η απάντηση είναι προφανής, καθώς όχι μόνο μπορεί, αλλά οφείλει να πράττει αναλόγως. Η φυσική παρουσία στα νοσοκομεία, η συνομιλία με γιατρούς, νοσηλευτές και ασθενείς, η επιτόπια αποτίμηση των προβλημάτων αποτελούν μέρος της θεσμικής του αποστολής. Οποιος επιχειρεί να το εμποδίσει διά της βίας δεν αντιπολιτεύεται, αλλά παραφέρεται και τελικώς δυσφημεί αυτό που δήθεν προασπίζεται.
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή και αναγκαία, ενίοτε δε και γόνιμη. Οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα στη διαμαρτυρία και στην κριτική, όπως άλλωστε και κάθε πολίτης. Τα κόμματα προφανώς μετέχουν στην πολιτική αντιπαράθεση, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εξελιχθεί σε σύγκρουση. Ομως η βία (λεκτική ή σωματική) δεν είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού, αλλά ομολογία αδυναμίας. Οταν ορισμένοι εμμέσως ή ευθέως χαϊδεύουν τέτοιες ακτιβιστικές ακρότητες, στην πραγματικότητα λειτουργούν ως «χορηγοί» εκείνου που υποτίθεται ότι θέλουν να πλήξουν.
Ο Αδωνις Γεωργιάδης εν προκειμένω δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενος στην πολιτική σκηνή. Είναι έμπειρος και συγκρουσιακός από χαρακτήρα (ενδεχομένως και από πολιτικό ένστικτο), με έντονη επικοινωνιακή αντίληψη. Γνωρίζει να μετατρέπει την ένταση σε πολιτικό κεφάλαιο, να αναδεικνύει τον εαυτό του ως στόχο ακραίων και να συσπειρώνει το ακροατήριό του απέναντι σε εικόνες προπηλακισμού. Κάθε φορά που κάποιοι επιχειρούν να τον αποτρέψουν με φωνές και σπρωξίματα, στην πραγματικότητα του προσφέρουν ακριβώς το σκηνικό που τον ευνοεί. Ενας υπουργός που δεν φοβάται και υπερασπίζεται την κυβέρνηση και την παράταξή του. Η αντιπολίτευση, μέσα σε ένα νεφελώδες τοπίο πολιτικής σύγκρουσης, δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική με τέτοιες πρακτικές. Αν θέλει να κάνει τη δουλειά της, οφείλει να αποδομεί πολιτικές, όχι να νομιμοποιεί πρακτικές εκφοβισμού. Αν θεωρεί ότι οι επιλογές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι λανθασμένες, ας το υποστηρίξει με στοιχεία, προτείνοντας ένα εναλλακτικό σχέδιο. Η ανοχή σε σκηνές τραμπουκισμού υπονομεύει το ίδιο της το επιχείρημα. Διότι στο τέλος της ημέρας ο πολίτης δεν θα θυμάται τις ανακοινώσεις, αλλά θα θυμάται τις εικόνες.
Η Δημοκρατία δεν είναι α λα καρτ και γι’ αυτό δεν εφαρμόζεται μόνο όταν μας εξυπηρετεί και δεν αναστέλλεται επειδή διαφωνούμε έντονα με έναν υπουργό. Το δικαίωμα της ελεύθερης κίνησης και άσκησης καθηκόντων ενός εκλεγμένου αξιωματούχου είναι θεμελιώδες. Οποιος το αμφισβητεί, αμφισβητεί κάτι πολύ ευρύτερο από ένα πρόσωπο. Αντί να εγκλωβίζεται ο δημόσιος διάλογος σε σκηνές έντασης που τροφοδοτούν την πόλωση και ενισχύουν εκείνον που υποτίθεται ότι πλήττουν, θα ήταν ωριμότερο να επιστρέψουμε στην ουσία. Στην ποιότητα των υπηρεσιών υγείας, στη στελέχωση, στη χρηματοδότηση και στη λογοδοσία. Εκεί κρίνεται μια κυβέρνηση και όχι στους διαδρόμους της έντασης και των χυδαίων επιθέσεων.
