Ετσι συμβαίνει πάντα με τα ιδιωτικά βίτσια εκπροσώπων της δημόσιας αρετής: αυτά καταναλώνονται με αδηφαγία ως θέαμα, το οποίο συσκοτίζει τις στρατιές των θυμάτων. Γιατί ο προβολέας πολλών από όσους διατρέχουν τα αρχεία Επσταϊν ψάχνοντας για αποδεικτικά σεξουαλικών εγκλημάτων κατέληξε να φωτίζει όχι τόσο τα ανοσιουργήματα όσο τον κρυφό κόσμο των υπερ-ελίτ, των δισεκατομμυριούχων, των πριγκίπων, των βαρέων βαρών του Χόλιγουντ, των βραβευμένων με Νoμπέλ και τις σκανδαλιστικές επικοινωνίες τους. Το πώς ισχυροί της γης, πρώην πρωθυπουργοί, υπουργοί, μεγαλοεπιχειρηματίες, διπλωμάτες, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί αντήλλασσαν χάρες, μυστικά, συμβουλές – και έκλειναν τα μάτια σε κατάφωρες αδικοπραγίες. Απολάμβαναν τις υπηρεσίες του παιδεραστή μαστροπού ή τους γενναιόδωρους πόρους του και του πρόσφεραν κύρος και αξιοπιστία.
Πολλοί από αυτούς ήταν κήρυκες του δικαίου, διασημότητες με μότο ζωής την αυτοπειθαρχία, influencers υγείας, ευεξίας και πνευματικής καθαρότητας, φιλάνθρωποι αρχάγγελοι των αδυνάτων, πολιτικοί που μιλούσαν ασταμάτητα για αξίες. Δηλαδή, άτομα που διαμόρφωναν συνειδήσεις, ενώ τα ίδια έπλεαν σε ένα παράλληλο σύμπαν εξαιρέσεων.
Αυτό το σύμπαν κλειστών υψηλών συστημάτων δεν μοιάζει να γκρεμίζεται από τη χιονοστιβάδα Επσταϊν, η οποία, ενώ ταρακουνά κυβερνήσεις, βασιλικές οικογένειες, οικονομικές αυτοκρατορίες, προκαλώντας κύματα παραιτήσεων, ελέγχων του εταιρικού προσωπικού, εκκαθάρισης εσωτερικών αρχείων για την αφαίρεση συνδέσεων με τον αποβιώσαντα μεγαλο-προαγωγό, πλήττει μόνο «καμένα χαρτιά» (τον έκπτωτο πρίγκιπα Αντριου, τον λόρδο Μάντελσον) ή πολλάκις κατονομασθέντες «φίλους». Τους εμφανείς λίθους. Οχι το οικοδόμημα.
Τα αρχεία Επσταϊν –3,5 εκατ. σελίδες εγγράφων, 180.000 φωτογραφίες, 2.000 βίντεο– κλόνισαν την πεποίθηση ότι η ισχύς συμβαδίζει με την ευθύνη. Αποκάλυψαν εδάφη όπου δεν υφίσταται η έννοια της ενοχής. Επώνυμοι συνομιλητές του Επσταϊν αρνήθηκαν την όποια εμπλοκή και αναδύθηκαν λευκότεροι και από κρίνα. Οχι από έλλειψη στοιχείων, αλλά εξαιτίας του κατακερματισμού της αλήθειας, της εστίασης σε μεμονωμένα περιστατικά και όχι στο πολυπλόκαμο δίκτυο που τα υπέθαλψε και συντηρεί την καθεστηκυία τάξη υψηλών πραγμάτων. Μια αποκαρδιωτική συνθήκη, που ανοίγει την πόρτα στην αδιαφορία των πολλών εντέλει για τα κακοποιημένα ανήλικα. Τα αρχεία Επσταϊν έδειξαν όχι μόνο πόσο σκοτεινοί μπορεί να είναι οι υπεράνω υποψίας, αλλά και πόσο σκοτάδι έχουμε συνηθίσει να αντέχουμε.
