Ηταν συγκινητικός ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην ομιλία του για τα τέσσερα χρόνια από τη βάρβαρη ρωσική εισβολή, περιγράφοντας τις πρώτες ώρες και μέρες του πολέμου, όταν πολλοί, όλοι σχεδόν πλην Ουκρανών, πίστευαν ότι οι στρατιές του Πούτιν θα έκαναν περίπατο ωρών σέρνοντας τον «γελωτοποιό», όπως ειρωνικά τον αποκαλούσε η προπαγάνδα του Κρεμλίνου, ζωντανό ή νεκρό, κάτω από τα Καυδιανά δίκρανα, στην Κόκκινη Πλατεία.
Ο νεαρός και άπειρος στην (γεω)πολιτική πρόεδρος αποδείχθηκε όμως παλικάρι. Κουβάλησε στους ώμους του έναν ολόκληρο λαό και χάλασε τα σχέδια μιας επιθετικής αναθεωρητικής δύναμης, με πολυπληθέστερο στρατό και υπερσύγχρονα όπλα. Οσοι πίστεψαν ότι «θα την κοπανήσει», σώζοντας το τομάρι του, διαψεύστηκαν παταγωδώς.
Οταν οι Ρώσοι έφτασαν στις παρυφές του Κιέβου, αρνήθηκε, μέσα από το υπόγειο καταφύγιό του κάτω από το προεδρικό μέγαρο, την πρόταση των Δυτικών να τον φυγαδεύσουν, με την ιστορική φράση: «Δεν χρειάζομαι μέσα διαφυγής, όπλα χρειάζομαι».
Οι Ρώσοι αποπειράθηκαν πολλές φορές να τον βγάλουν από τη μέση και όταν δεν τα κατάφεραν, επιδόθηκαν στην προσφιλή μέθοδό τους, τη δολοφονία χαρακτήρα με προσβλητικούς ψευδείς προσωπικούς χαρακτηρισμούς, από απύλωτα υψηλά στόματα, περί «κοκαϊνομανούς», «σχιζοφρενούς» κ.λπ. προς τέρψιν όλων όσοι καταπίνουν προπαγάνδα του είδους.
Ακόμη και τώρα, στις διαπραγματεύσεις, ένα από τα θέματα που θέτει η ρωσική πλευρά είναι η απομάκρυνσή του από την προεδρία. Το γιατί είναι προφανές. Θέλουν στη θέση του έναν πρόεδρο-μαριονέτα, κατευθυνόμενο από το Κρεμλίνο, τύπου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος το 2014 επιχείρησε κατ’ εντολήν των πατρώνων του να καταργήσει τη συμφωνία προσέγγισης Ουκρανίας – Ε.Ε. και όταν οι Ουκρανοί –φασίστες κατά το Κρεμλίνο– εξεγέρθηκαν διέφυγε νύχτα στη Μόσχα, αφήνοντας πίσω του δεκάδες νεκρούς.
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι αναδείχθηκε σε ηγέτη διά πυρός και σιδήρου. Διαχειρίστηκε τις τύχες ενός λαού ο οποίος, όπως και η υπόλοιπη πολιτική ηγεσία, συσπειρώθηκε γύρω του και η Ουκρανία άντεξε, έστω και βαριά πληγωμένη.
Ηταν στιγμές που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ακόμη και πιέσεις και προσβολές, του απρόβλεπτου Αμερικανού προέδρου, τις οποίες διαχειρίστηκε με αξιοπρέπεια χωρίς να «ξεπουλήσει» τις βασικές πολιτικές του στον πόλεμο.
Προφανώς και έκανε λάθη, κυρίως στο εσωτερικό, όπου δεν μπόρεσε να τιθασεύσει φαινόμενα διαφθοράς στο περιβάλλον του, αλλά σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πάντα και παντού υπάρχουν οι αδίστακτοι που σπεύδουν να επωφεληθούν.
Ο Ζελένσκι αναδείχθηκε σε ηγέτη που χαίρει εκτιμήσεως παγκοσμίως, γιατί μπήκε μπροστά στα δύσκολα για τον λαό του, ο οποίος συσπειρώθηκε ενστικτωδώς πλάι του. Οπως το έθεσε από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, «όλοι μας γνωρίζαμε ότι δεν έχουμε άλλη Ουκρανία, ότι αυτή είναι η πατρίδα μας και όλοι μας καταλάβαμε τι έπρεπε να γίνει…».
