Ομολογουμένως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου είναι πιο πολιτικοποιημένο από αυτά των Καννών και της Βενετίας. Εννοείται πως η πολιτικοποίηση μιας εκδήλωσης σχεδόν πάντα έχει «προοδευτικό» πρόσημο. Για τον λόγο αυτόν, η μη πολιτικοποίηση είναι ιδεολογικά ύποπτη. Στο συγκεκριμένο φεστιβάλ κυριάρχησε το φιλοπαλαιστινιακό κλίμα, μαζί και οι κεφίγιες. Οι σχετικές σημαίες και οι κονκάρδες ήταν το έμβλημα σκηνοθετών, κριτικών και μεγάλου μέρους του κοινού. Η παλαιστινιακή κονκάρδα στο πέτο ήταν το διαβατήριο στον κόσμο της «προόδου» και της «αλληλεγγύης των λαών». Μέχρι εδώ όλα αναμενόμενα, με δεδομένο πως αποτυπώνουν το κλίμα που επικρατεί στον χώρο του παγκόσμιου κινηματογράφου από την 7η Οκτωβρίου 2023 και μετά.
Βέβαια, η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι από την αρχή, όταν στην εναρκτήρια συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ, Βιμ Βέντερς, αρνήθηκε να πάρει θέση στα γεγονότα της Γάζας, λέγοντας: «Πρέπει να μείνουμε μακριά από την πολιτική, επειδή αν κάνουμε ταινίες που είναι αφιερωμένες στην πολιτική, τότε μπαίνουμε στην πολιτική. Εμείς όμως είμαστε το αντίβαρο στην πολιτική. Αυτή είναι δουλειά των πολιτικών». Η συγκεκριμένη δήλωση ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών κατά του Βέντερς, που στο Διαδίκτυο εξελίχθηκαν σε ένα απίστευτο υβρεολόγιο. Μάλιστα σε αυτό πρωταγωνίστησαν δύο Ελληνες «δημιουργοί», οι οποίοι, πριν από την προβολή μιας ταινίας, ανέβηκαν στη σκηνή με πλακάτ που έγραφε ένα χυδαίο σύνθημα για τον Γερμανό σκηνοθέτη. Ο Βιμ Βέντερς, ως γνωστόν, ανήκει στη Σχολή των μεγάλων Γερμανών σκηνοθετών (Φασμπίντερ, Σλέντορφ, Χέρτζογκ, Φον Ντόνερσμαρκ), με παγκόσμια καταξίωση.
Στα προεόρτια της απόπειρας να μεταφερθεί η «γενοκτονία» στη Γάζα και στο Βερολίνο, συμμετείχαν και 80 διάσημοι ηθοποιοί με ένα σχετικό κείμενο που υπέγραψαν. Βλέπετε, η συλλογή «προοδευτικών» υπογραφών δεν είναι μόνον ένα ελληνικό φαινόμενο. Οι «ευαισθησίες» μπορεί να είναι μονόπλευρες, είναι όμως «οικουμενικές».
Η συλλογή «προοδευτικών» υπογραφών δεν είναι μόνον ένα ελληνικό φαινόμενο. Οι «ευαισθησίες» μπορεί να είναι μονόπλευρες, είναι όμως «οικουμενικές».
Τα πνεύματα οξύνθηκαν ακόμα πιο πολύ με την ομιλία του Συροπαλαιστίνιου βραβευμένου σκηνοθέτη Αμπντάλα αλ-Χατίμπ ο οποίος κατηγόρησε και τη Γερμανία για «συνενοχή στη γενοκτονία στη Γάζα». Κάπου εδώ το ποτήρι ξεχείλισε και παρενέβη ο υφυπουργός Πολιτισμού της Γερμανίας Βόλφραμ Βάιμερ, ο οποίος, αφού χαρακτήρισε άδικα τα όσα ειπώθηκαν εις βάρος της χώρας του, προανήγγειλε μία εκ βάθρων συζήτηση για τον ρόλο του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βερολίνου, αφήνοντας ανοικτή και την απομάκρυνση της διευθύντριάς του Τρίσια Τατλ. Θεωρήθηκε υπεύθυνη για τα όσα έγιναν. Δίπλα στον Βάιμερ στάθηκαν και οι Σοσιαλδημοκράτες, καθώς οι Γερμανοί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις σχέσεις τους με τους Εβραίους και το Ισραήλ.
Η πολιτικοποίηση του κινηματογράφου είναι ένα παλιό φαινόμενο, βλ. σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Το «ars gratia artis» θεωρείται ξεπερασμένο και «αντιδραστικό».
Συνεπώς η θέση του Βιμ Βέντερς για τους διακριτούς ρόλους Τέχνης και πολιτικής είναι λογικό να εξόργισε την «ιντελιγκέντσια της κεφίγιας».
