Ανθρώπινο είναι η παρουσία ενός Μπραντ Πιτ ανάμεσά μας να δημιουργεί προσδοκίες, τις οποίες οφείλουμε να μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτες. Κατ’ αρχάς να υπενθυμίσω ότι πριν από πολλά πολλά χρόνια την Υδρα είχε επισκεφθεί και η Σοφία Λόρεν για το περίφημο «Το παιδί και το δελφίνι». Ομως τότε τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Η εμφάνιση των διασημοτήτων δεν είχε εκδημοκρατισθεί ακόμη. Ξέραμε πως ανήκουν σε έναν άλλον κόσμο από τον δικό μας κι εμείς απλώς είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από την παρουσία τους. Δεν υπήρχε αυτή η ωραία και άκρως δημοκρατική οικειότητα που έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας μέρες που είναι. Είναι δώρο του Ελληνα Θεού. Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ασχολείται με τον θλιβερό Επσταϊν και την υψηλή πορνοπελατεία του, εμείς παρακολουθούμε τις κινήσεις ενός ανθρώπου που αντιλαμβανόμαστε πως δεν διαφέρει και πολύ από όλους εμάς τους υπολοίπους. Λένε πως τρώει χρησιμοποιώντας μαχαιροπίρουνα, το πρωί λέει καλημέρα και το βράδυ καλησπέρα, ντύνεται κανονικά, με παντελόνι και πουκάμισο ή μπλούζα, γελάει με τα αστεία ακόμη και από ευγένεια. Κοινώς δεν του λείπει τίποτε για να γίνει ένας από μας. Ή, για να αντιστρέψω τον συλλογισμό, εμάς δεν μας λείπει τίποτε για να γίνουμε σαν κι αυτόν. Εξ ου και οι προσδοκίες. Η παραμονή του Μπραντ Πιτ στην Υδρα είναι σαν τον προθάλαμο για το μεγάλο άλμα της Ελλάδας στο κινηματογραφικό στερέωμα. Δεν ήρθε το Χόλιγουντ στην Ελλάδα, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Η Ελλάδα ετοιμάζεται να μετακομίσει στο Χόλιγουντ, έστω και ως ντεκόρ ή ως κομπάρσος. Ομως από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς για να φτάσει εκεί ψηλά. Ε ναι, το άκουσα κι αυτό επί τη ευκαιρία. Ηρθε η ώρα η χώρα μας να αναπτύξει κινηματογραφική βιομηχανία λόγω της επίσκεψης του Μπραντ του Πιτ. Ιδρύεται, λέει, και πανεπιστημιακό τμήμα κινηματογραφικών σπουδών.
Ορισμένοι, οι συνήθεις γκρινιάρηδες και δύσπιστοι, διακρίνουν ένα ελαφρύ άρωμα επαρχιωτισμού στη συμπεριφορά μας. Ηρθε η κουρσάρα με τα νίκελ στο χωριό και τρέχει η πιτσιρικαρία από πίσω της για να εισπράξει λίγη από τη λάμψη της. Ας μην αδικούμε τον εαυτό μας. Η Ελλάδα ως παγκόσμιο ντεκόρ έχει μέλλον απ’ ό,τι όλα δείχνουν. Οφείλουμε να το καλλιεργήσουμε. Στο κάτω κάτω έχουμε μεγάλη παράδοση ως κομπάρσοι. Να θυμίσω μόνον τον Μινωτή στο «Νοτόριους» του Χίτσκοκ. Ο ρόλος ήταν βουβός, όμως φαντασθείτε τι θα είχε γίνει αν είχε μιλήσει κιόλας. Γι’ αυτό φρονώ ότι δεν πρέπει να αφήσουμε ανεκμετάλλευτο το πέρασμα του Μπραντ Πιτ από τη χώρα μας. Οι μέρες του στην Υδρα είναι μια τεράστια ευκαιρία για τη χώρα. Μόνον η πρόοδος της ερευνητικής δημοσιογραφίας αυτές τις μέρες φθάνει για να μετρήσουμε το κέρδος. Φαντασθείτε τι έχει να γίνει όταν πάει και στη Νέα Μάκρη.
