Ως χώρα είμαστε υπέρμαχοι των θρησκευτικών ελευθεριών. Τις εφαρμόζουμε στο εσωτερικό –σε καμία χώρα δεν γίνονται όλα, πάντα και παντού, σωστά– και εκφράζουμε την ανησυχία μας για τις περιπτώσεις που αυτές καταπατούνται στο εξωτερικό. Επιδεικνύουμε αυξημένη ευαισθησία για την Ορθοδοξία, ειδικότερα στη γειτονιά μας. Εχουμε επανειλημμένως αναδείξει το ζήτημα της προστασίας των χριστιανικών πληθυσμών στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, για ανθρωπιστικούς, πολιτιστικούς, αλλά και γεωπολιτικούς λόγους.
Ωστόσο, καλό είναι να κάνουμε και την αυτοκριτική μας στις περιπτώσεις όπου δεν έχουμε ανταποκριθεί στον βαθμό που θα έπρεπε, σε εκκλήσεις άλλων. Η πρόσφατη απόφαση να κλείσει ένα ακόμη τζαμί που λειτουργούσε παράνομα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα έφερε στο προσκήνιο μια δική μας ολιγωρία –η οποία διορθώθηκε, αλλά με μεγάλη καθυστέρηση– που αφορούσε την ανέγερση τεμένους στο κέντρο της Αθήνας, εξέλιξη που για πολλούς λόγους είναι χρηστική και αποτελεσματική.
Το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία και ο σεβασμός έναντι των αλλόθρησκων πληθυσμών.
Σε μια μάλλον ασυνήθιστη συμπόρευση, τόσο οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών, όσο και οι αρχές ασφαλείας, συμφωνούν ότι είναι προτιμητέο να υπάρχει ένας κεντρικός, ευπρεπής χώρος λατρείας, που να εκπέμπει τον αναλογούντα σεβασμό στη θρησκεία ενός τμήματος των κατοίκων της Αθήνας, αντί μιας άναρχης εξάπλωσης στην πόλη ενός μεγάλου αριθμού μικρών, και στις πλείστες των περιπτώσεων παράνομων, τζαμιών, όπως π.χ. αυτό που σφράγισε πρόσφατα η αστυνομία. Πόσο μάλλον όταν, ταυτόχρονα, ικανοποιεί το έντονο προσωπικό ενδιαφέρον που έχει επανειλημμένως επιδείξει ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν.
Για να είμαστε ειλικρινείς το τέμενος που τελικά κατασκευάσθηκε δεν είναι αυτό που θα έπρεπε, αν και προφανώς, αποτελεί ένα πολύ σωστό βήμα, μια κίνηση προς τη θετική κατεύθυνση, που υπηρετεί υπαρκτές ανάγκες. Απλά, αναρωτιέται κανείς τι εξυπηρέτησαν οι κάθε είδους αγκυλώσεις και οπισθοδρομικές τακτικές, οι οποίες, τελικά, το μόνο που είχαν πετύχει ήταν να πλήττεται η εικόνα της Ελλάδας και να δυσχεραίνεται η σχέση μας με άλλες χώρες.
Η παραπάνω ειλικρινής αυτοκριτική μάλλον ενδυναμώνει την εύλογη αντίδρασή μας στην απαράδεκτη μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τζαμί, όπως και στην εμμονή της Τουρκίας να αντιτίθεται στην επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, αλλά και να μην αναδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο την οικουμενικότητα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κινήσεις χωρίς κόστος, οι οποίες θα της απέφεραν οφέλη, όχι τόσο στα ελληνοτουρκικά όσο στις σχέσεις της με την Αμερική και την Ευρώπη, καθώς δεν πρόκειται για ζητήματα διμερών σχέσεων, αλλά θρησκευτικών ελευθεριών και προστασίας της χριστιανοσύνης.
