Τον Φεβρουάριο του 2022, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μάς είχε συγκλονίσει. Ουκρανικές σημαίες στα προφίλ μας στα σόσιαλ μίντια, κινητοποίηση για την υποδοχή Ουκρανών προσφύγων, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από τη ρωσική πρεσβεία ήταν μερικές από τις εκφάνσεις αυτής της αυθόρμητης ευαισθητοποίησης. Σταδιακά το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης άρχισε να φθίνει. Ομως, ο πόλεμος δεν σταματάει επειδή τον ξεχάσαμε.
Το ίδιο ισχύει για τη Γάζα και τη Δυτική Οχθη. Πέρυσι η εργαλειοποίηση του λιμού από το Ισραήλ είχε προκαλέσει παγκόσμια αγανάκτηση. Παλαιστινιακές σημαίες ξεδιπλώνονταν σε παραστάσεις, το κοινό ξεσπούσε σε ιαχές «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», ενώ οι σταρ εμφανίζονταν στα γκαλά με μαντίλες της Ιντιφάντα. Και αυτά όλα πέρασαν γρήγορα στη λήθη, λες και με τη συμφωνία ανταλλαγής ομήρων και κρατουμένων, τον περασμένο Οκτώβριο, τελείωσαν όλα. Λες και δεν βυθίστηκαν στη λάσπη οι κάτοικοι της ισοπεδωμένης περιοχής με τις πρώτες βροχές, λες και αποσύρθηκαν οι ισραηλινές δυνάμεις, λες και η βοήθεια εισέρχεται πλέον απρόσκοπτα, λες και δεν συντελείται μια σιωπηρή προσάρτηση της Δυτικής Οχθης από την ακροδεξιά κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Η θραυσματική ευαισθησία δεν αντέχει παραπάνω από λίγους μήνες. Και ο πόλεμος στην Ουκρανία μπήκε ήδη στον πέμπτο χρόνο.
Η διάσπαση προσοχής είναι αδιάλειπτη, το σκρολάρισμα αντικαθιστά κρίσεις με ταχύτητα μερικών ημερών. Τον Ιανουάριο ήταν το Ιράν και οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί κατά τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από τους μουλάδες. Πριν από αυτό ήταν η Βενεζουέλα, η σοκαριστική επιχείρηση απαγωγής του ηγέτη της χώρας Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ και η εξίσου αιφνιδιαστική συνεργασία της Ουάσιγκτον με την αντιπρόεδρό του, που ακύρωσε στην πράξη την επιχειρηματολογία για ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος.
«Μα έχει ακόμη πόλεμο στην Ουκρανία;» ρώτησε αφελώς Μαλτέζος πολίτης έναν Ουκρανό εθελοντή, που διδάσκει πρώτες βοήθειες στους στρατιώτες που πολεμούν στο Ντονμπάς. No news, good news: η απουσία ειδησεογραφίας εκλαμβάνεται ως καλή είδηση… Το ίδιο θεωρούν κάποιοι άλλοι για τη Γάζα, το Ιράν και τη Βενεζουέλα, για να μη συζητήσουμε για το Σουδάν, την πλέον ξεχασμένη σύρραξη στον πλανήτη. Προφανώς η κύρια ευθύνη είναι δική μας, των δημοσιογράφων, που επιλέγουμε τι θα φωτίσουμε σε κάθε χρονική στιγμή. Είναι όμως προβληματική και η αδυναμία συγκέντρωσης της ανθρωπότητας. Η θραυσματική ευαισθησία δεν αντέχει παραπάνω από λίγους μήνες. Και ο πόλεμος στην Ουκρανία μπήκε ήδη στον πέμπτο χρόνο.
