Ολες οι θεωρίες δοκιμάζονται στην πράξη. Εκεί είτε επιβεβαιώνονται είτε διαψεύδονται. Εμείς ό,τι και να υποστηρίζουμε ελάχιστη αξία έχει, η γνώμη μας απλώς ορίζει την προσωπική μας στάση. Αρα, και η θεωρία των δύο άκρων αποδεικνύεται αληθής ή ψευδής από την ίδια τη ζωή, από τα ίδια τα γεγονότα. Δηλαδή, αν τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος, η άκρα Δεξιά με την άκρα Αριστερά, έχουν κοινούς τόπους, αυτό προκύπτει από την Ιστορία αλλά και από τις τρέχουσες πρακτικές αυτών των δύο, διαμετρικά αντίθετων, χώρων.
Δυστυχώς, για τους αρνητές της συγκεκριμένης θεωρίας η ζωή είναι σκληρή για αυτούς. Ενας καλόπιστος και «προοδευτικός» σχολιαστής, και να θέλει να την απορρίψει, έρχονται τα γεγονότα και δεν του το επιτρέπουν. Επί παραδείγματι, τα όσα συνέβησαν στο νοσοκομείο της Νίκαιας εις βάρος του υπουργού Υγείας κ. Αδώνιδος Γεωργιάδη ξέφυγαν κατά πολύ από το πλαίσιο της διαμαρτυρίας. Ασκήθηκε έργω βία για να μην εισέλθει στον χώρο του νοσοκομείου με πολλούς και καλά οργανωμένους δράστες. Η ιδεολογική τους ταυτότητα, γνωστή. Απαντες ανήκουν στην Αριστερά, ορθόδοξη και επαναστατική. Συνεπώς έχουμε ένα πρόσφατο, αδιάψευστο τεκμήριο απόπειρας άσκησης φυσικής βίας μιας ομάδας κατά ενός φυσικού προσώπου. Ο ορισμός του τραμπουκισμού.
Τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα. Και οι δολοφόνοι του νεαρού Γάλλου φοιτητή «ακτιβιστές» δήλωναν πως ήταν.
Αν πάμε δεκαπέντε χρόνια πίσω, στο συνοικέσιο της «επάνω» με την «κάτω» πλατεία, θα διαπιστώσουμε πως υπήρξε μια ταυτότητα στις συμπεριφορές και στα συνθήματα και για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα δύο άκρα συγκατοικούσαν σε μια πλατεία. Το γεγονός πως το ένα άκρο εξουδετερώθηκε στη συνέχεια ως εγκληματική οργάνωση δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε, ούτε ότι δεν άφησε ίχνη πίσω του. Τα ορφανά του υπάρχουν και αναζητούν χώρους για να εκφραστούν.
Το άλλο άκρο όμως ζει και βασιλεύει και εξακολουθεί να ασκεί βία. Οπως έγραψε γεμάτος οργή ένας χρήστης του Διαδικτύου, «οι αγανακτισμένοι της Νίκαιας δεν διέφεραν σε τίποτα από τους αγανακτισμένους πολίτες του 1963». Ισως ακούγεται υπερβολικό, αλλά ας αναλογιστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο Αδωνις Γεωργιάδης δεν ετύγχανε της αστυνομικής προστασίας. Θα είναι κοινότοπο να πω ότι η άσκηση βίας βρίσκεται έξω από το πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και εξίσου κοινότοπη είναι η διαπίστωση πως όσοι την ασκούν δεν πιστεύουν σε αυτό το πολίτευμα, αγωνίζονται για την ανατροπή του. Αλλωστε το διακηρύσσουν, δεν κρύβονται. Βέβαια αυτοαποκαλούνται ακτιβιστές, όμως τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα. Και οι δολοφόνοι του νεαρού Γάλλου φοιτητή «ακτιβιστές» δήλωναν πως ήταν.
Πάντως, τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τη θεωρία των δύο άκρων και αυτό ενοχλεί την Αριστερά. Η επιβεβαίωση δεν εδράζεται σε περιστασιακές καταστάσεις, έχει ιστορικό βάθος και τεκμηριώνεται από την ταυτότητα των στόχων τους. Μπορεί να εκκινούν τα δύο άκρα από διαφορετικές αφετηρίες, όμως είναι κοινές οι μέθοδοι και ο τελικός σκοπός.
