Γιατί άραγε χειροκροτούσαν οι συγκεντρωμένοι έξω από τα δικαστήρια τον προσερχόμενο με αστυνομική συνοδεία για να απολογηθεί; Ή μάλλον ποιον χειροκροτούσαν; Τον επιχειρηματία, ο οποίος κατάφερε να κάνει τρεις μονάδες παραγωγής, να φτιάχνει ένα επιτυχημένο προϊόν και να δίνει δουλειά σε τόσους εργαζόμενους; Τον άξιο εργοδότη που στάθηκε πάντα στο πλευρό τους, όπως γράφουν στην ανακοίνωση συμπαράστασης που εξέδωσαν; O,τι και να ‘ναι πάντως ο άνθρωπος δεν περπατούσε πάνω σε κόκκινο χαλί για να καταλήξει στο βάθρο όπου θα τον βράβευαν για τα επιτεύγματά του. Τον οδηγούσαν να απολογηθεί στον ανακριτή για μια έκρηξη που έγινε σε μία από τις μονάδες παραγωγής της ιδιοκτησίας του, η οποία σκότωσε πέντε εργαζόμενες. Κι αυτοί που τον χειροκροτούσαν θα μπορούσαν να είναι στη θέση των γυναικών που σκοτώθηκαν. Εν τω μεταξύ, στις ημέρες που μεσολάβησαν από το δυστύχημα, έχουν αποκαλυφθεί διάφορα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η φονική έκρηξη ήταν σχεδόν προβλέψιμη. Ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας, κατασκευαστικές προχειρότητες, εννοείται κενά στον έλεγχο και άλλες κακοτεχνίες που δεν εξηγούνται από το κόστος ούτε από την κοινή πρακτική της διαφθοράς. Ναι, είναι πολλά τα ανεξήγητα στην περίπτωση του δυστυχήματος της «Βιολάντα». Δεν είδαμε πουθενά καταγγελίες για την ιδιωτική πρωτοβουλία που σκοτώνει, για τον καπιταλισμό που ρουφάει το αίμα του εργάτη, για τη συνενοχή του κράτους. Ούτε μία διαδήλωση, ούτε ένας δρόμος κλειστός, ούτε μία μέρα απεργίας. Oμως, όσες απορίες κι αν γεννιούνται από την απουσία αντιδράσεων, το χειροκρότημα εξακολουθεί να παραμένει ανεξήγητο.
Κάποιοι που δεν χάνουν ευκαιρία να αποδείξουν ότι ζουν σε άλλον κόσμο από τον σημερινό απεφάνθησαν πως οι εργαζόμενοι αναγκάσθηκαν να χειροκροτήσουν τον εργοδότη τους. Ποιοι τους ανάγκασαν; Κάποιοι σκοτεινοί τύποι με κουκούλες και αδιάβροχα, φαντάσματα του πρωτοκαπιταλισμού, εκεί όπου ζει ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίον ανήκει η θεωρία. Αντιλαμβάνεσθε τι θα είχε γίνει αν κάποιος τους είχε εκβιάσει, απειλήσει ή δωροδοκήσει. Φοβάμαι πολύ ότι κανείς δεν τους ανάγκασε. Μόνοι τους πήγαν να συμπαρασταθούν στον εργοδότη τους και μάλιστα δεν τους έφτασε να είναι παρόντες. Τον χειροκρότησαν κιόλας σαν να ήθελαν να επιβραβεύσουν την ενδεχόμενη ενοχή του. Δεν τους έφτανε να του συμπαρασταθούν – κάτι ανθρώπινο. Hθελαν να το δείξουν κιόλας, να το φωνάξουν. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι αυτοί συνειδητοποιούν τη σημασία της πράξης τους. Δεν ξέρω αν συνειδη-τοποιούν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο μοιράζονται την όποια ενοχή βαραίνει τον κατηγορούμενο της «Βιολάντα». Θα πάνε στην κηδεία των νεκρών συναδέλφων τους; Θα κοιτάξουν στα μάτια τους συγγενείς τους; Ή και τον ίδιο τους τον εαυτό ανακουφισμένοι επειδή τη γλίτωσαν. Αυτή την ανακούφιση εξέφρασαν με το χειροκρότημά τους;
