Στο βιβλίο της Γένεσης είναι πάντοτε εντυπωσιακοί οι αριθμοί των υπερ-αιωνόβιων βιβλικών προσώπων. Ο Μαθουσάλας έζησε 969 χρόνια. Και ο Νώε δεν πήγε πίσω: πέθανε στα 950 του. Ο δε Αδάμ έφτασε στα 930.
Οι εξωπραγματικές ηλικίες στο βιβλίο της Γένεσης αφορούν μορφές που έζησαν πριν από τον Κατακλυσμό ή και κατά τη διάρκειά του. Για όσους ήρθαν μετά, το πράγμα άλλαξε: π.χ., ο Αβραάμ πεθαίνει στα 175, ο Μωυσής στα 120. Αλλά ακόμη κι αυτοί, με τα σημερινά δεδομένα, ήταν τυχεροί. Για κάποιον λόγο ο Θεός έκρινε ότι καλό είναι εντέλει ο άνθρωπος να μη ζει πολύ.
Κι ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει: κανένας από όλους αυτούς τους πατριάρχες δεν έζησε για πάντα. Η αθανασία παρέμεινε και γι’ αυτούς άπιαστο όνειρο. Αυτό δηλαδή για το οποίο μιλάει ο νευροεπιστήμονας Αριελ Ζελέζνικοφ-Τζόνστον στο βιβλίο του «Το μέλλον σε αγαπάει. Πώς και γιατί θα έπρεπε να καταργήσουμε τον θάνατο» («The Future Loves You. How and Why We Should Abolish Death», εκδ. Penguin, 2025 – δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά).
Εμείς σήμερα, λέει ο συγγραφέας, ζούμε καλύτερα και περισσότερο συγκριτικά με το παρελθόν, ωστόσο, με μια επιπλέον αγωνία: ένας καρκινοπαθής, για παράδειγμα, ξέρει ότι ίσως σε ένα, δύο, τρία χρόνια μπορεί να βρεθεί η θεραπεία εκείνη που ενδεχομένως να του παρατείνει τη ζωή ή και να τον θεραπεύσει. Θα την προλάβει όμως; Τρομακτική αγωνία όντως…
Ο Ζελέζνικοφ-Τζόνστον είναι επιστήμονας και στο βιβλίο του μιλάει αυστηρά επί των επιστημονικών δεδομένων, αναγνωρίζοντας την ίδια στιγμή ότι το θέμα που πραγματεύεται αποτελεί αντικείμενο απαξίωσης ή χλεύης από άλλους συναδέλφους του.
Επισημαίνει ότι, σε έναν βαθμό, αυτό οφείλεται στο ότι την υπόθεση αυτή λυμαίνονται ψευδοεπιστήμονες. Φέρνει μάλιστα ως παράδειγμα τη διαδεδομένη συζήτηση περί κρυογονικής: κατάψυξη των κλινικά νεκρών με την ελπίδα ότι στο μέλλον η τεχνολογία θα μπορέσει να τους αναστήσει. «Εχουμε δει τσαρλατάνους να πουλάνε αυτό το είδος της φαντασίωσης στο παρελθόν», σχολιάζει ο συγγραφέας.
Μπορεί να μοιάζει με επιστημονική φαντασία, λέει στη συνέχεια, αλλά υπάρχει ένα ψήγμα επιστημονικής βάσης στην υπόθεση της συντήρησης σωμάτων με σκοπό τη μελλοντική τους αναβίωση: αυτή τη βάση ο συγγραφέας την εντοπίζει στον εγκέφαλο.
Δύο είναι τα κρίσιμα ερωτήματα: πρώτον, με ποιο τρόπο ακριβώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος δίνει τη δυνατότητα σε ένα άτομο να είναι αυτό που είναι; Δεύτερον, πώς φθείρεται ο εγκέφαλος κατά τη διάρκεια του θανάτου;
Το ζητούμενο είναι να εμποδιστεί επ’ αόριστον η φθορά των δομών του εγκεφάλου που είναι κρίσιμες για την ταυτότητα κάθε ανθρώπου, ώσπου να βρεθεί η τεχνολογία που θα επιτρέψει σε αυτόν τον εγκέφαλο να επιστρέψει στη ζωή. Ισως το μυστικό εδώ να κρύβεται στη νευροεπιστήμη. Θα δούμε αύριο πώς.
