Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που αποτυπώνουν την εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή είναι θραύσματα της ιστορίας μας και πρέπει να επανενωθούν με τον βασικό κορμό της. Η ελληνική κοινωνία –με λίγες θλιβερές εξαιρέσεις– ζητάει και η κυβέρνηση ορθώς κινητοποιήθηκε για την απόκτησή τους. Λέμε «ντοκουμέντων» δίχως «αυθεντικοποίησή» τους, διότι μπορεί η Πρωτομαγιά του ’44 να έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς, αλλά δεν παύει να είναι ένα από τα χιλιάδες εγκλήματα των ναζί στην Ευρώπη. Συνεπώς δεν θα ήταν οικονομικό διάφορο να μπει κάποιος στον κόπο να παραχαράξει και να πουλήσει «μαϊμού» φωτογραφίες από αυτές τις εκτελέσεις.
Το ΚΚΕ θέτει ένα χρονικώς δευτερεύον αλλά ενδιαφέρον ζήτημα. Πού πρέπει να πάνε αυτές οι φωτογραφίες; Ο γενικός γραμματέας του κ. Δημήτρης Κουτσούμπας έγραψε στον πρόεδρο της Bουλής ότι «τα συγκεκριμένα αρχεία θα πρέπει να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, ανοιχτά και προσιτά στον λαό και στη νεολαία» (16.2.2026). Το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος κ. Νίκος Ρεμπάπης εξειδικεύει: «Η πρόταση του ΚΚΕ ικανοποιεί και την ανάγκη για “επανένωση” αυτών των ντοκουμέντων με τα μηνύματα, τα σημειώματα και άλλα αντικείμενα των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944, που βρίσκονται στο αρχείο του ΚΚΕ» («Τα Νέα», 17.2.2026).
Εχουμε μια καλύτερη ιδέα. Γιατί δεν παραδίδει το ΚΚΕ «τα μηνύματα, τα σημειώματα και άλλα αντικείμενα των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944 που βρίσκονται στο αρχείο του» στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής; Ναι μεν η πλειονότητα των εκτελεσμένων ήταν μέλη του ΚΚΕ, αλλά ανάμεσά τους ήταν αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές, άνθρωποι που το κόμμα τότε δίωκε απηνώς και σε κάποιες περιπτώσεις έσφαζε. Δεν το σημειώνουμε αυτό για να ανοίξουμε τις θλιβερές σελίδες του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά για να σημειώσουμε ότι ο κοινός παρονομαστής όλων των εκτελεσθέντων δεν ήταν το ΚΚΕ, αλλά η λαχτάρα τους για λευτεριά. Συνεπώς αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα μεγάλο μουσείο Εθνικής Αντίστασης, στο οποίο θα επισημαίνεται ο σημαίνων ρόλος του ΚΚΕ στην εποποιία, θα υπογραμμίζεται το «εθνικόν» της Αντίστασης, αλλά πρωτίστως θα γιορτάζεται η πανανθρώπινη αξία της ελευθερίας.
Μουσεία αντίστασης στη ναζιστική λαίλαπα υπάρχουν. Με δεδομένο όμως ότι οι πρώτες αντιστασιακές πράξεις καταγράφονται στον ελληνικό χώρο, έχουμε την ευκαιρία να μην έχουμε ένα μίζερο κομματικό ή έστω εκ των πραγμάτων περιορισμένο εθνικό μουσείο, αλλά κάτι οικουμενικό, όπως οικουμενική είναι η έννοια της ελευθερίας.
