Δεν θα ήταν πιθανόν υπερβολή εάν υποστήριζε κανείς ότι η Γερμανία διέρχεται στις μέρες μας περίοδο σοβαρότατης διαταραχής. Η εναρκτήρια ομιλία του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου και η επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει προηγούμενο. «Ο πολιτιστικός πόλεμος του κινήματος ΜΑGA στις ΗΠΑ δεν είναι ο δικός μας πόλεμος», είπε διαφοροποιούμενος από τον «ιδεολογικό» καμβά του κ. Τραμπ, τον οποίο φρόντισε να προειδοποιήσει πως «η επιλογή του να πορευθεί μόνος στον κόσμο ίσως να μην του βγει σε καλό».
Το εάν και πώς θα αντιδράσει ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου είναι δικό του θέμα. Αλλά η τοποθέτηση του κ. Μερτς ότι η Γερμανία θα δημιουργήσει «τον ισχυρότερο συμβατικό στρατό της Ευρώπης» είναι ένα θέμα που αφορά το σύνολο των κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Η ιστορία της Γερμανίας από την ενοποίησή της, το 1871, επί καγκελαρίας του Πρώσου Οτο φον Μπίσμαρκ είναι βαριά. Δύο φορές στη διάρκεια του περασμένου αιώνα η Ευρώπη αιματοκυλίσθηκε από τους Γερμανούς. Και δύο φορές οι νικήτριες δυνάμεις –μετά το τέλος του Μεγάλου Ευρωπαϊκού και στη συνέχεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου– επέβαλαν περιορισμούς στον εξοπλισμό της Γερμανίας. Απέτυχαν να αποτρέψουν το μοιραίο.
Αρκούν, όμως, οι αναφορές στο παρελθόν. Αξιο μνείας, πάντως, είναι ότι ένα χρόνο πριν από την επίσημη επανένωση της Γερμανίας, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ είχε προειδοποιήσει πως μια μεγαλύτερη Γερμανία «θα κλόνιζε τη σταθερότητα όλου του διεθνούς συστήματος και θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλειά μας». Ισως να είχε δίκαιο. Ας αναμένουμε τις εξελίξεις.
Ο κ. Μερτς εμφανίσθηκε να ομιλεί ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της Ευρώπης. Αλλά αυτό που αποκαλούμε Ενωμένη Ευρώπη αφορά δεκάδες κυρίαρχες χώρες, που η κάθε μία έχει τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Με τη Γαλλία, που εκτός των άλλων είναι και η μόνη πυρηνική δύναμη της Ε.Ε. Εκείνο, ωστόσο, που δεν έπρεπε να λησμονεί ο κ. Μερτς είναι ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών εν μέρει αποσοβήθηκε κυρίως λόγω της αμερικανικής ηγεμονίας. Στη Γερμανία, όμως, φαίνεται ότι «το πνεύμα του Μπίσμαρκ» αρχίζει να στοιχειώνει.
