Εννοείται ότι το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» ήταν άνευ νοήματος διότι, ως γνωστόν, δεν υπάρχει κόμμα με το όνομα «χάος», όπως δεν υπάρχει πολιτικός ηγέτης με αυτό το επίθετο. Συνεπώς σοφά ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεκριμενοποίησε το δίλημμα στα πρόσωπα όλων των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αυτοί θα αναμετρηθούν μαζί του και κάποιοι από αυτούς και μεταξύ τους για την κατάκτηση της δεύτερης, επίζηλης θέσης.
Στην πολιτική υπάρχουν μερικοί κανόνες τους οποίους οφείλουν να ακολουθούν όλοι οι σοβαροί ηγέτες. Ο πρώτος εξ αυτών λέει πως όποιος επιβάλλει τα διλήμματά του και τις διακυβεύσεις του κερδίζει και τις εκλογές. Ο δεύτερος κανόνας υποστηρίζει πως αυτά τα διλήμματα δεν μπορούν να επιβληθούν μόνο με την ισχύ των επικοινωνιακών μηχανισμών. Θα πρέπει και να αποτυπώνουν υπαρκτές αγωνίες και προβληματισμούς ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας, μακριά από γενικεύσεις της μορφής «συντήρηση ή πρόοδος», «μπροστά ή πίσω» κ.λπ. Οσο πιο συγκεκριμένο είναι το δίλημμα, τόσο πιο εύκολο είναι να ηγεμονεύσει. Υπάρχει και ένας τρίτος κανόνας που υποστηρίζει ότι, σε οριακές καταστάσεις, το κυρίαρχο ζήτημα δεν είναι το αντικείμενο του διλήμματος, αλλά ποιος το θέτει. Ετσι, τον Νοέμβριο του 2011, με την απαξίωση της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, ό,τι δίλημμα και αν έθετε στο δημοψήφισμα που εξήγγειλε, η πλειοψηφία των πολιτών ουσιαστικά θα ψήφιζε κατά του προσώπου του. Αντιθέτως, στο δημοψήφισμα του 2015 ελάχιστοι τοποθετήθηκαν επί της ουσίας, η συντριπτική πλειοψηφία στήριξε την επιλογή του ενιαίου και άφθαρτου ΣΥΡΙΖΑ, όποια και αν ήταν αυτή.
Σήμερα, όπως δείχνουν όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις, δεν βρισκόμαστε σε παρόμοια κατάσταση. Ο πρωθυπουργός διατηρεί ένα σημαντικό, καταλυτικό θα έλεγα, προβάδισμα σε σχέση με τους αντιπάλους του, το ίδιο και το κυβερνών κόμμα. Συνεπώς δύναται να ορίζει αυτός το περιεχόμενο του κεντρικού διλήμματος, πολύ δε περισσότερο επειδή αναφέρεται και σε μια διαμορφωμένη κατάσταση. Οταν διαγράφει τη λέξη «χάος» και την αντικαθιστά με το όνομα του κάθε ηγέτη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, εκφράζει την πραγματικότητα. Υπάρχει μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, με σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές αποκλίσεις και πολλούς αρχηγούς, και μια κυβέρνηση με έναν ηγέτη. Πλην δραματικού απροόπτου, υπό αυτή τη συνθήκη θα πορευθούμε έως τις εκλογές.
Φυσικά, ένα κεντρικό δίλημμα δεν αντιμετωπίζεται με λογοπαίγνια, ευφυολογήματα και ατάκες παλαιάς κοπής. Η αδυναμία αντιμετώπισής του δεν προδίδει επικοινωνιακή ανικανότητα, αλλά αδυναμία συγκρότησης πειστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Εξάλλου, ουδείς ηγέτης της αντιπολίτευσης, ακόμη και ο πιο υπερφίαλος, δεν διανοήθηκε να θέσει το δίλημμα «εγώ ή ο Μητσοτάκης». Ετσι, ο πρωθυπουργός, προσωποποιώντας το δικό του δίλημμα, στο επικοινωνιακό επίπεδο το καθιστά πιο απτό, πιο εύληπτο. Να επαναλάβω ότι η επικοινωνία είναι ένα παρακολούθημα της πολιτικής. Ποτέ δεν θα μπορέσει να την υποκαταστήσει. Και το συγκεκριμένο δίλημμα του Μητσοτάκη είναι βαθύτατα πολιτικό.
