Αυτό που ζούμε σήμερα στη Δύση, και κυρίως στην Αμερική, είναι η εξαιρετικά βίαιη μετακίνηση του εκκρεμούς από το ένα άκρο στο άλλο. Καλό είναι να μην το ξεχνάμε αυτό όταν εξοργιζόμαστε.
Πριν από λίγα μόνο χρόνια, ακούγαμε πολύ συχνά φρικιαστικές ιστορίες από τα αμερικανικά πανεπιστήμια. Οι «ταλιμπάν» της πολιτικής ορθότητας τρομοκρατούσαν καθηγητές και φοιτητές, επιβάλλοντας παράλογους κανόνες στη διδασκαλία και στον διάλογο, κανόνες που έμοιαζαν ενίοτε με ζουρλομανδύα. Γκρέμιζαν αγάλματα, αφαιρούσαν πορτρέτα από μουσεία, άλλαζαν τα παραδοσιακά ονόματα διακεκριμένων σχολών μεγάλων πανεπιστημίων, γιατί ανακάλυπταν ότι κάποια αμαρτία είχαν διαπράξει τα τιμώμενα πρόσωπα πριν από εκατό ή διακόσια χρόνια.
Ενας καθηγητής δεν τολμούσε να διαβάσει απόσπασμα από ένα διήγημα εφόσον περιείχε μία –με τα σημερινά δεδομένα– ακατάλληλη, ρατσιστική λέξη. Εστω και αν το διήγημα δεν είχε τέτοια υφή στο σύνολό του. Ενας άλλος καθηγητής βρήκε τον μπελά του γιατί διάβαζε ένα απόσπασμα στο οποίο κάποιος χαστούκιζε ένα παιδί, γεγονός που θεωρήθηκε βίαιο και στερούμενο ευαισθησίας για κάποιους φοιτητές που παρακολουθούσαν την τάξη. Τα γράφαμε και τότε αυτά, ξεσηκώνοντας τον θυμό όσων πίστευαν ότι μόνον έτσι έρχεται η πρόοδος. Ηλθε όμως η αντίδραση, και εν μέρει το σκοτάδι. Πήγαμε τώρα στο άλλο άκρο. Σε ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της Αμερικής, ένας καθηγητής εξηγεί ότι τον 19ο αιώνα «οι σιωνιστές ονειρεύονταν τη δημιουργία αποικίας στην Παλαιστίνη ή στην Αϊτή». Φοιτητής τον καταγγέλλει ότι αναφέρεται στη σημερινή Παλαιστίνη με τον όρο αποικία, άρα κατηγορεί το Ισραήλ για αποικιοκρατική συμπεριφορά, άρα κ.λπ κ.λπ. Αποτέλεσμα, το εν λόγω πανεπιστήμιο να καλέσει τον καθηγητή σε απολογία και για ένα χρόνο δεν διδάσκεται η ιστορία της Μέσης Ανατολής.
Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Ο φόβος έχει διαδεχθεί την υπερβολή και το εκκρεμές έχει πάει στο άλλο άκρο με ορμή. Ακούω τα επιχειρήματα ότι δεν φταίει μόνον η πολιτική ορθότητα για τον Τραμπ, προφανώς. Σπανίως ένας μόνο παράγοντας κινεί τις μυλόπετρες της Ιστορίας. Εχουν όμως ευθύνη όλοι εκείνοι που έσπρωξαν τη φιλελεύθερη πλευρά της πολιτικής στην αγκαλιά των ακραίων και, ναι, των παλαβών και πολύ μακριά από το τι σκεπτόταν ο μέσος άνθρωπος. Αν δεν το καταλάβουν και δεν αλλάξουν μυαλά θα συνεχίσουν να χάνουν τις μάχες, γιατί δεν θα μπορούν να «μιλήσουν» στον ψηφοφόρο, που θυμώνει με όσα βλέπει, αλλά θυμάται κιόλας…
