Δεν ξέρω τι ειπώθηκε ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Ερντογάν στην πρόσφατη συνάντησή τους. Μπορώ να υποθέσω ότι κάπου πίσω από τις λέξεις περιφερόταν η σκιά μιας σκέψης την οποίαν μοιράζονταν και οι δύο. Χωρίς κανείς από τους δυο τους να θέλει να την αποκαλύψει. Πώς οι δύο χώρες τους θα μπορέσουν να λύσουν τις διαφορές τους χωρίς να χρειαστεί η παρέμβαση του Τραμπ. Σκέφτομαι ότι επειδή η Ελλάδα με την Τουρκία δεν βρίσκονται σε πόλεμο, προκειμένου να κατοχυρώσει τον ρόλο του ειρηνοποιού, ο Τραμπ δεν το ‘χει σε τίποτε να προκαλέσει κάποια σύγκρουση προκειμένου να τη λύσει ο ίδιος. Είναι ένα από τα πιο περίεργα φαινόμενα της συλλογικής μας ψυχοσύνθεσης. Ενώ η Ελλάδα με την Τουρκία έχουν να πολεμήσουν από την Καταστροφή, υποσυνείδητα αντιμετωπίζουμε τις σχέσεις μας σαν να βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Θα μου πείτε υπάρχει η πληγή της Κύπρου, όμως το Αιγαίο, εδώ και έναν αιώνα, παραμένει ελληνικό. Ο,τι κι αν λέει ο Ερντογάν για τη Γαλάζια Πατρίδα και τις γκρίζες ζώνες. Σήμερα ειδικά, η Ελλάδα, μετά την πτώχευσή της, κατάφερε για πρώτη φορά να αποκτήσει την υπεροπλία σε αέρα και θάλασσα. Το πλεονέκτημα της Τουρκίας είναι ότι ο στρατός της έχει πολεμική πείρα, κάτι που, ευτυχώς, λείπει από τον δικό μας. Το μειονέκτημά της είναι ότι έχει ανοιχτά πολλά μέτωπα σε αντίθεση με εμάς που όλη μας η δύναμη είναι στραμμένη στην υπεράσπιση του Αιγαίου.
Ο υπερπατριωτισμός της Δεξιάς φοβάμαι πως προδίδει ένα είδος ναρκισσισμού. Η συνεχής επίκληση μιας τουρκικής απειλής, η οποία δεν μας αφήνει σε ησυχία, έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι ότι μας βοηθάει να συμμετέχουμε στον αναβρασμό του κόσμου μας. Να έχουμε κι εμείς έναν τρόπο για να τραβάμε την προσοχή. Το δεύτερο είναι ότι λειτουργεί ως μία πρώτης τάξεως δικαιολογία για να καλύπτουμε τα «κενά» μας. Πόσα θα μπορούσαμε να κάνουμε αν δεν μας παρενοχλούσε η Τουρκία; Και για να μην παρεξηγηθώ. Δεν τα λέω όλα αυτά για να υποστηρίξω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την Τουρκία, είτε τη σημερινή μουσουλμανική είτε την προηγούμενη Κεμαλική. Υπάρχει και το αντιμετωπίσαμε με επιτυχία είτε με την εισβολή των μεταναστών στον Εβρο είτε με την ένταση που ακολούθησε στο Αιγαίο. Απλώς τα αναφέρω, χωρίς να είμαι ειδικός, για να επισημάνω ότι τα προβλήματα με τη γείτονα έχουν περάσει σε νέα φάση. Και όλα, οι διπλωματικές μας επιτυχίες, αλλά και οι εξοπλισμοί μας, δείχνουν ότι δεν υπάρχει χώρος για τη μεμψιμοιρία της αδύναμης Ελλάδας που κινδυνεύει να χάσει νησιά και βραχονησίδες. Αν μη τι άλλο, ας σκεφτούμε το ψυχικό κόστος και την κοινωνική κούραση που συσσώρευσε αυτή η ηττοπάθεια.
