Την προηγούμενη εβδομάδα γράφαμε για το πώς να βάλουμε το Ι.Χ. μας λίγο στην άκρη και ότι δεν είναι τόσο «βουνό» όσο ακούγεται. Σπεύδω να διευκρινίσω ότι η ιδέα απευθύνεται σε όσους το «σκέφτονται» (να το βάλουν στην άκρη). Γιατί υπάρχουν και αυτοί που δεν το σκέφτονται, όπως και αυτοί που δεν μπορούν να το σκεφτούν. Αν ζεις στα Βριλήσσια και δουλεύεις στο Παλαιό Φάληρο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Με τρεις γραμμές μετρό, ένα υποτυπώδες, ευνουχισμένο δίκτυο τραμ και προβληματική συχνότητα δρομολογίων στα λεωφορεία, το αυτοκίνητο εμφανίζεται πολλές φορές ως η μόνη εφικτή λύση. Ακόμη και υπό τις απάνθρωπες συνθήκες που υπαγορεύει η συγκοινωνιακή πραγματικότητα της Αθήνας.
Ομως το δρομολόγιο Βριλήσσια – Παλαιό Φάληρο, είτε γίνεται με τα μέσα (καλή τύχη) είτε με το Ι.Χ. σας (καλή τύχη, επίσης), δεν αποτελεί την πλειονότητα των μετακινήσεων στην Αθήνα. Το γιατί χιλιάδες άνθρωποι υποβάλλονται καθημερινά στο μαρτύριο της μετακίνησης με Ι.Χ. ενώ θεωρητικά υπάρχουν εναλλακτικές με συνδυασμό μέσων, μας λέει πολλά για την κάκιστη φήμη των μέσων μαζικής μεταφοράς διαχρονικά. Επίσης, μας λέει πολλά για τη βιωμένη πραγματικότητα.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια σημαντική ειδοποιός διαφορά: στα μέσα μαζικής μεταφοράς η κατάσταση θα βαίνει διαρκώς βελτιούμενη, αυτή είναι η διεθνής τάση. Ηδη στην Αθήνα η συχνότητα διέλευσης των λεωφορείων στις γραμμές-κορμούς φαίνεται καλύτερη τους τελευταίους μήνες. Το ακριβώς αντίθετο θα συμβαίνει με τα Ι.Χ. Τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα.
Για να κάνουμε το «μεγάλο βήμα», χρειάζεται να νιώσουμε μέσα μας ότι η παρούσα συνθήκη, όσο και να μας «βολεύει» ή όσο κι αν μας είναι οικεία, δεν «πάει άλλο».
Επιστρέφω ωστόσο στο ίδιο θέμα σήμερα, για να συλλογιστούμε το εξής: η απόφαση να μη χρησιμοποιούμε το Ι.Χ. μας σε καθημερινή βάση ή για ψύλλου πήδημα σχετίζεται με εσωτερικές διεργασίες και επιλογές, που έχουν να κάνουν περισσότερο με το ψυχολογικό παρά με το πρακτικό σκέλος της υπόθεσης. Πάνω στο Ι.Χ. έχει χτιστεί μια ολόκληρη κουλτούρα καθημερινότητας, που δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Με το αυτοκίνητο έχουμε την ψευδαίσθηση πως ελέγχουμε περισσότερο τα πράγματα. Μετά είναι και η συνύπαρξη με τους άλλους: πώς θα αφήσω την άνεση του Ι.Χ. μου για να στριμωχτώ σε ένα βαγόνι ή σε ένα λεωφορείο; Συχνά προτιμάμε τον διάβολο που ξέρουμε, παρά τον διάβολο που δεν ξέρουμε. Χίλιες φορές Κηφισός παρά το λεωφορειάκι που κάνει δύο δρομολόγια την ώρα.
Πολλές φορές, για να κάνουμε το «μεγάλο βήμα» χρειάζεται να νιώσουμε βαθιά μέσα μας ότι «δεν πάει άλλο». Εκατοντάδες χιλιάδες οδηγοί στην Αττική βρίσκονται σε αυτό ακριβώς το σημείο. Οι κυβερνώντες θα πρέπει να κάνουν τα πάντα για να μην αφήσουν αυτούς τους ανθρώπους να βράζουν στο ζουμί τους χωρίς εναλλακτική. Και την εναλλακτική την ξέρουν πια ακόμη και οι πέτρες.
