Το πρώτο χτύπημα ήρθε με τις αμβλώσεις. Η κ. Καρυστιανού τάχθηκε εναντίον της ηθελημένης διακοπής της κύησης. Θεαματικότατο outing, που μπέρδεψε όσους μέχρι τότε πίστευαν πως ο προοδευτικός χώρος είχε ανακαλύψει τη νέα Μπουμπουλίνα του. Εξάλλου, για τον τίτλο της ηρωίδας είχε τσακωθεί με την κ. Κωνσταντοπούλου, η οποία έως πέρυσι τέτοια εποχή την κρατούσε από το χέρι. Αμέσως μετά, σχολιάζοντας το ναυάγιο στη Χίο, αναφέρθηκε σε «εισβολείς». Νέα διαταραχή στον προοδευτικό χώρο, όμως κάπως πιο ελεγχόμενη, αφού οι άστεγοι προοδευτικοί είχαν αρχίσει να το παίρνουν απόφαση. Τρίτο χτύπημα: εξέφρασε την ανησυχία της για τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Τι ακριβώς την ανησύχησε δεν μας είπε, όμως εδώ που τα λέμε, και ο Σαμαράς με το βάρος του ονόματός του και την πολύτιμη πείρα του δεν μας βοήθησε να καταλάβουμε γιατί θεωρούσε ότι οι δύο ηγέτες δεν έπρεπε να συναντηθούν. Χρειάστηκαν τρεις εβδομάδες και τρεις δηλώσεις για να αποκαλύψει η κ. Καρυστιανού ποια θέση διεκδικεί στο πολιτικό φάσμα. Φαντασθείτε ότι όλ’ αυτά έγιναν ενώ ακόμη δεν έχει ιδρύσει κόμμα με γραφεία, σφραγίδα, θυρωρούς και ασανσέρ. Παρ’ όλ’ αυτά, οι δημοσκόποι την περιλαμβάνουν στις έρευνες και της δίνουν υψηλότερα ποσοστά από τους υποψήφιους κομματάρχες Τσίπρα και Σαμαρά. Διόλου περίεργο. Διότι η κ. Καρυστιανού επέδειξε μια πολιτική ευελιξία που μόνο να την αγνοήσει δεν μπορεί κάποιος.
Τη μαθαίνουμε ως χαροκαμένη μητέρα. Εχει χάσει το παιδί της στο δυστύχημα των Τεμπών, το πένθος της μόνο σεβασμό εμπνέει και ορισμένοι βλέπουν στο πρόσωπό της μια μετενσάρκωση της Αντιγόνης. Μια γυναίκα μόνη που, για να δικαιώσει το πένθος της, συγκρούεται με τους Κρέοντες της εξουσίας. Η ίδια αποποιείται μετά βδελυγμίας κάθε υποψία για συμμετοχή της στην πολιτική ζωή. Τα σαΐνια της Αριστεράς νομίζουν ότι έχουν βρει, επιτέλους, αυτό που τους λείπει. Μια γυναίκα που δεν θα αμφισβητήσει τα κομματικά τους αξιώματα και μπορούν να τη λιτανεύουν στην αγορά ως είδωλο της δυστυχίας μας. Είναι ο αντι-Κασσελάκης. Τη στέλνουν στο Ευρωκοινοβούλιο και την κάνουν σημαία στη μεγάλη συγκέντρωση για τα Τέμπη. Εκείνη εξακολουθεί να σιωπά, οργανώνει συναυλία και αποκαλύπτει σεμνά ότι σκέφτεται να κατέβει στην πολιτική. Εξαλλη η Ζωή, άφωνα τα κατάλοιπα της Αριστεράς. Μόνη παρηγοριά, η άθροιση των ποσοστών της στον προοδευτικό χώρο. Κι αυτή, με την ίδια απλότητα, τους λέει ότι δεν υπήρξε ποτέ αριστερή. Οπως ο Νατσιός δεν κατάγεται από τον πίθηκο. Κι έτσι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια αγανακτισμένη θολούρα, η οποία γοητεύει, ως γνωστόν, πολύ περισσότερο από την οποιαδήποτε ιδεολογική καθαρότητα. Αν όλ’ αυτά δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα στρατηγικής, τότε υποκλίνομαι με δέος στο νέο μας πολιτικό δαιμόνιο.
