Με τις πρώτες ισχυρές βροχοπτώσεις ο εφιάλτης των πλημμυρών εμφανίστηκε και πάλι στον Εβρο, όπου τουλάχιστον 50.000 στρέμματα στο βόρειο τμήμα του είχαν καλυφθεί από υδάτινους όγκους που κατέβασε ο ποταμός Αρδας από τη Βουλγαρία.
Τα χειρότερα αποφεύχθηκαν, καθώς το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης λειτούργησε και, κυρίως, γιατί κόπασαν οι βροχές.
Ομως οι μετεωρολόγοι προβλέπουν ότι αυτές θα ενταθούν τις επόμενες μέρες, οπότε ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει και ο νομός θα παραμείνει, άγνωστο για πόσο, σε συναγερμό, δεδομένου ότι στη γειτονική χώρα αναμένονται και χιονοπτώσεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά φυσικά που η μεθόριος στον Εβρο απειλείται από τις πλημμύρες των ποταμών της. Το αγαθό του νερού αποτελεί για τον Εβρο ευλογία αλλά και κατάρα. Καθιστά το κομμάτι γης που διασχίζει εύφορο και πηγή ζωής, τιμωρεί όμως και την κακή διαχείριση των υδάτων από τον άνθρωπο στη διαδρομή του.
Αιώνες τώρα οι πλημμύρες του χειμώνα εναλλάσσονται με τις ξηρασίες του καλοκαιριού, με καταστροφικές πολλές φορές επιπτώσεις στο οικοσύστημα. Συνηθίζουμε να λέμε ότι με τη φύση δεν μπορούμε να τα βάλουμε. Μπορούμε όμως να περιορίσουμε τις συνέπειες της «οργής» της, οργανώνοντας τις άμυνές μας.
Ο Εβρος και ο Αρδας, όπως και ο Νέστος, ο Στρυμόνας, ο Αξιός, είναι ποτάμια διασυνοριακά και χωρίς τη συνεργασία της χώρας με την οποία μοιραζόμαστε τα νερά τους καμία αποτελεσματική άμυνα δεν μπορούμε να οργανώσουμε απέναντι σε τέτοια φαινόμενα.
Εν προκειμένω, χωρίς διευθέτηση της κοίτης του Εβρου, το ποτάμι θα συνεχίσει να υπερχειλίζει και να πλημμυρίζει τις πεδιάδες. Ενα τέτοιο έργο, ωστόσο, θεωρείται αδιανόητο χωρίς τη συμφωνία με την Τουρκία, καθώς η μέση γραμμή της κοίτης είναι και σύνορο των δύο χωρών. Η συμφωνία με τη Βουλγαρία για την παροχή ποσοτήτων νερού τα καλοκαίρια μέσω του ποταμού Αρδα προσκρούει στη χρόνια πολιτική ρευστότητα της χώρας, που δεν επιτρέπει την ανανέωσή της, με αποτέλεσμα οι πεδιάδες της Ορεστιάδας και του Διδυμοτείχου να διψούν και η παραγωγή να καταστρέφεται. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το θέμα των διακρατικών υδάτων θα πρέπει να αναβαθμιστεί στην ατζέντα των σχέσεών μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να λαμβάνουμε δικά μας στοιχειώδη μέτρα προστασίας και εδώ χωλαίνουμε. Στον βόρειο Εβρο, π.χ., υπάρχουν δύο φράγματα για τη συγκέντρωση υδάτων από τη Βουλγαρία.
Το ένα, στα Κόμαρα, κατασκευάστηκε πριν από είκοσι χρόνια, αλλά παραμένει ημιτελές και στη γλώσσα των ντόπιων είναι «το φράγμα της ντροπής».
Σε μικρή απόσταση το φράγμα του Θεραπιού, λόγω μη συντήρησης και καθαρισμού του, συγκρατεί πολύ λιγότερες ποσότητες νερού, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν τα γύρω χωράφια. Γι’ αυτά δεν φταίει ούτε η Τουρκία ούτε η Βουλγαρία.
