Οπως θα θυμάται ο αναγνώστης, τέτοιες μέρες του 2023, βρισκόταν στο τραπέζι το σενάριο της κυβέρνησης των ηττημένων. Λόγω του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα σχημάτιζαν μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για να διερευνήσει τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το σενάριο αυτό υποστηριζόταν, εξ αντικειμένου, και από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες έδειχναν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ελάμβανε ένα υψηλό ποσοστό. Το τι συνέβη είναι γνωστό. Ομως, επάνω στο ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης των ηττημένων επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα πολιτικό κλίμα αναπτέρωσης του ηθικού της ριζοσπαστικής Αριστεράς και όχι μόνον. Τελικά αυτή η προοπτική έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα.
Είναι κανόνας στην πολιτική πως όταν υπάρχει ένδεια πολιτικού λόγου, τότε εμφανίζονται άλλες παράμετροι οι οποίες προσπαθούν να καλύψουν αυτήν την τρύπα. Είθισται η πολιτική να αντικαθίσταται από τις κραυγές των ηθικολογούντων και έτσι να ανοίγει ο δρόμος για την εμφάνιση των αρχαγγέλων της κάθαρσης.
Αυτή η συνταγή είναι γνωστή, συνεχώς αποτυγχάνει, επειδή όμως αποτελεί το μοναδικό καταφύγιο των αποτυχημένων, πάντοτε εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή. Εννοείται πως τον ρόλο του νέου Ροβεσπιέρου τον διεκδικούν πολλοί, με διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές, καθώς ο στόχος είναι κοινός. Κάπου εδώ βρισκόμαστε σήμερα.
Οποιος βιάζει την πολιτική τιμωρείται. Και κυρίως τιμωρούνται οι ετερόκλητες συμμαχίες που βασίζονται επάνω σε μια κυ- νική σύμπτωση στόχων.
Η αντιπολίτευση, σε όλο το φάσμα της, βρίσκεται σε προφανή αδυναμία να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ σπαράσσεται από τα εσωτερικά του προβλήματα, η ριζοσπαστική Αριστερά, πολυδιασπασμένη, βρίσκεται λίγο πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο και η αυτοαποκληθείσα πατριωτική Δεξιά κινείται μεταξύ της λατρείας προς τον Πούτιν και μιας ακατάσχετης τουρκοφαγίας.
Σε τελική ανάλυση, άπαντες επί της ουσίας δεν έχουν να πουν τίποτα. Και ως γνωστόν, οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με κατευθυνόμενα ρεπορτάζ ΜΚΟ που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Και κάπου εδώ κάνει την εμφάνισή της η γνωστή συνταγή. Κάθαρση. Στις επόμενες εκλογές η διακύβευση θα είναι αν θα τιμωρηθεί ο Μητσοτάκης για τα όσα «ανομήματα» διέπραξε από το 2019 έως τις μέρες μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις ακραίου λαϊκισμού υπάρχουν οι γνήσιοι εκφραστές του και οι απομιμήσεις του. Θα μπορούσαν να συνυπάρξουν, όμως πάντα ο ρόλος του αρχαγγέλου της κάθαρσης απαιτεί έναν πρωταγωνιστή. Δύο ντίβες δεν χωρούν μαζί. Αλλωστε, υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη απέχθεια μεταξύ του αυθεντικού λαϊκισμού και του κακέκτυπού του. Φυσικά το δέλεαρ είναι μεγάλο, διότι σε τελική ανάλυση αφορά την ίδια την εξουσία.
Να υποθέσω πως και αυτή η απόπειρα παραμόρφωσης της πολιτικής μας ζωής θα πέσει στο κενό, όπως συνέβη και το 2023. Οι σκηνοθέτες της κυβέρνησης των ηττημένων έμειναν με το σενάριό τους στο χέρι, καθώς οι πολίτες έκριναν ότι είχαν άλλες προτεραιότητες. Οποιος βιάζει την πολιτική τιμωρείται. Και κυρίως τιμωρούνται οι ετερόκλητες συμμαχίες που βασίζονται επάνω σε μια κυνική σύμπτωση στόχων. Αυτά προς έμπειρους και άπειρους ναυτιλλομένους.
