Χθες το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι από σήμερα η διευθύντρια του 3ου Επαγγελματικού Λυκείου Χαλανδρίου, με απόφαση του αρμόδιου διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, θα βρίσκεται εκτός σχολικής μονάδας. Τι συνέβη στο σχολείο;
Μαθητές διαμαρτύρονται επειδή η εκπαιδευτικός τούς υποχρεώνει σε «κοινωνική εργασία» –για παράδειγμα, τους ζήτησε να σκάψουν αυλάκια στο προαύλιο για αποστράγγιση υδάτων– για να διαγράψει απουσίες τους λόγω αποβολών. Επίσης, τον περασμένο Δεκέμβριο ένας καθηγητής του ΕΠΑΛ –παρουσία της διευθύντριας– «έπιασε» με κόφτη τα δάχτυλα μαθητή στην προσπάθεια να σπάσει την αλυσίδα στα κάγκελα και να βάλει τέλος στην κατάληψη που έκαναν τότε οι μαθητές.
Είναι δύσκολο να βγάλεις ακριβοδίκαιο συμπέρασμα για το ποιος φταίει περισσότερο, εάν δεν «ζεις» στο σχολείο. Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι και οι δύο πλευρές έχουν μερίδιο ευθύνης (αν και η εργασία μέσα στο σχολείο είναι συνήθης πλέον ποινή για τους μαθητές).
Το ζήτημα είναι, όπως ανέφερε χθες στην «Κ» αξιόπιστη πηγή από το υπουργείο Παιδείας, ότι ο ρόλος των γονιών των παιδιών είναι εμπρηστικός. Διαμαρτυρήθηκαν στο υπουργείο Παιδείας με τοξικό τρόπο και έφτασαν να απειλούν ότι «θα σας βγάλουμε στα κανάλια». Μάλιστα, χθες είχαν στήσει καρτέρι έξω από το σχολείο στη διευθύντρια και της επιτέθηκαν με ένταση και οπαδικό φανατισμό. «Βγήκαν σαν ύαινες οι γονείς να προστατεύσουν τα παιδιά τους που λειτουργούν στα σχολεία ως λύκοι».
Και δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς μετακυλίουν τις δικές τους ευθύνες στο σχολείο και στους εκπαιδευτικούς, «πατώντας» πάνω στις δικές τους, αναγνωρισμένες, αδυναμίες. Πρόκειται για άκρατο κοινωνικό λαϊκισμό, που οι θεσμοί δεν φροντίζουν να περιορίσουν.
Ο επίσημος λόγος της απομάκρυνσης της διευθύντριας από το σχολείο είναι ότι υπάρχει σε εξέλιξη Ενορκη Διοικητική Εξέταση για τα γεγονότα, αλλά είναι σαφές ότι στόχος του υπουργείου είναι να ομαλοποιηθεί η κανονικότητα.
Κι όμως, η πολιτεία οφείλει να στηρίζει εμπράκτως τους διευθυντές των σχολείων, καθώς σε λίγο ουδείς εκπαιδευτικός θα αναλαμβάνει θέση διευθυντή στα σχολεία· και δη στα θεωρούμενα δύσκολα στη διαχείριση των μαθητών. Ηδη πληροφορούμαστε ότι υπάρχει γενική απροθυμία. Δικαίως σκέφτονται οι εκπαιδευτικοί, γιατί να μπλέξουν με την «αγία ελληνική οικογένεια», την κοινωνική τοξικότητα και την πολιτική (ψηφοθηρική;) ατολμία;
