Δύο ιδιαίτερες παράμετροι, που εκ των πραγμάτων επηρεάζουν την εξίσωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είναι η ελληνική ομογένεια των ΗΠΑ και η επιρροή της στο αμερικανικό οικοσύστημα ανάλυσης και λήψης αποφάσεων –κυβέρνηση, Κογκρέσο, δεξαμενές σκέψεων–, όπως και η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ.
Και οι δύο αναδείχθηκαν κατά τη διάρκεια του ετήσιου συνεδρίου που διοργάνωσαν την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον η αγγλόφωνη έκδοση της «Κ», το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας.
Είναι σαφές ότι ώς ένα βαθμό «ενοχλούν» την τουρκική πλευρά, η οποία θεωρεί ότι η ομογένεια συχνά παρεμβαίνει για να δυσχεράνει τη σχέση της Αγκυρας με την Ουάσιγκτον, ενώ η σταθερή εμβάθυνση της συνεργασίας της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ εκλαμβάνεται ως απόπειρα «περικύκλωσης» της Τουρκίας και παρεμπόδισης της υλοποίησης των στόχων της στην περιοχή.
Συνέδριο στην Ουάσιγκτον για Ελλάδα, Κύπρο, λίγο πριν από τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν.
Στο επίκεντρο του συνεδρίου, που πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις ημέρες πριν από τη χθεσινή συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Αγκυρα, βρέθηκε η συνεργασία Ελλάδας και Κύπρου με τις ΗΠΑ για την προώθηση κοινών συμφερόντων και την αντιμετώπιση κοινών απειλών.
Ο υπ. Αμυνας Νίκος Δένδιας και η υφ. Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, όπως και ο υπ. Εξωτερικών της Κύπρου Κωνσταντίνος Κόμπος, συμμετείχαν σε δημόσιες εκδηλώσεις και κλειστές συνεδριάσεις με δεξαμενές σκέψεων και μέλη του Κογκρέσου, όπου μεταξύ άλλων ανέδειξαν και το σχήμα 3+1 συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ με την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ. Ο κ. Κόμπος προέβαλε και τον αυξημένο ρόλο της Λευκωσίας, η οποία ασκεί την προεδρία της Ε.Ε.
Λίγες ημέρες μετά το συνέδριο, πραγματοποιήθηκε στην αμερικανική πρωτεύουσα και η πρώτη ενημέρωση από την κοινοβουλευτική ομάδα της Κνέσετ για την Αν. Μεσόγειο, με συμμετοχή νομοθετών από Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρο και ΗΠΑ, οι οποίοι αξιολόγησαν τις τρέχουσες πραγματικότητες και τους αναδυόμενους κινδύνους.
Η ελληνική προσέγγιση δεν κινήθηκε σε «αντιτουρκικό» πνεύμα –αν και κάποιες από τις δράσεις της Τουρκίας στην περιοχή, από τη Συρία μέχρι τη Λιβύη, και οι τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ δημιουργούν προβληματισμό– αλλά επικεντρώθηκε στην εδραίωση ενός περιβάλλοντος συνεργασίας και σταθερότητας στην Αν. Μεσόγειο, στο πλαίσιο του οποίου Αθήνα και Λευκωσία είναι πρόθυμες να συνεργαστούν με όλες τις χώρες της περιοχής, στη βάση των αρχών της καλής γειτονίας και του διεθνούς δικαίου.
